Piacenza
Miasto z ducha lombardzkie

Mimo przynależności do Emilii jest Piacenza jeszcze miastem z ducha lombardzkim, wyraźnie lombardzkim, o ile nie na wskroś lombardzkim. Ciąży ku Mediolanowi, do którego obszaru metropolitalnego bywa zaliczana.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Jarosław Swajdo
Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
Jest Piacenza miastem bardzo zamożnym. Jest to wszak zamożność w wersji właśnie lombardzkiej, po lombardzku świadoma swej trwałości, stąd tedy dyskretna, stonowana, taktowna, nienarzucająca się.
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie
  • Piacenza. Miasto z ducha lombardzkie

Północnowłoska Piacenza, nieco ponad stutysięczna stolica prowincji swego imienia, administracyjnie przyporządkowana jest Emilii-Romanii.

Usytuowana jest w północno-zachodnim kącie regionu, zaraz przy granicy z Lombardią, wyznaczanej tutaj przez rzekę Pad, około 60-70 km prosto na południowy wschód od Mediolanu.

Na wskroś lombardzka

Na Piacenzy, idąc z północy na południe, kończy się zatem Lombardia a zaczyna Emilia. Jednak mimo przynależności do Emilii jest Piacenza jeszcze miastem z ducha lombardzkim, wyraźnie lombardzkim, o ile nie na wskroś lombardzkim. Ewidentnie bardziej niż względem swego regionu ciąży Piacenza ku Mediolanowi, do którego obszaru metropolitalnego bywa zresztą niekiedy zaliczana. Jak cała Północna Italia i jak cała Padania stanowi Piacenza rzecz jasna miasto bardzo zamożne. Jest to wszak zamożność w wersji właśnie lombardzkiej, po lombardzku świadoma swej trwałości, stąd tedy dyskretna, stonowana, taktowna, nienarzucająca się. Zarazem zaś Piacenza zdecydowanie różni się od Parmy, odległej o 62 km, już prawdziwie i szczerze emiliańskiej. Spajają ją z nią setki lat wspólnych dziejów, a u samego zarania wspólnego państwa, Ducato di Parma e Piacenza, Parma pozbawiła Piacenzę stołeczności.

U zbiegu dróg

Styczna lokalizacja, pomiędzy Lombardią i Emilią ale także i Ligurią, rzec można od zawsze kreśliła obraz Piacenzy jako kluczowego w tych rejonach splotu komunikacyjnego i w konsekwencji tegoż wielkiego punktu wymiany towarowej. Dzieje miasta sięgają 218 roku przed naszą erą. Placentia powstała jako rzymska kolonia, pierwsza takowa w północnej Italii (wespół z fundowaną tego samego roku siostrzaną Cremoną). Założono ją u brzegów Padu, przypuszczalnie w miejscu starszej osady celtyckiej, na pograniczu dwóch plemiennych federacji celtyckich, Insubrów i Bojów, kilka lat wcześniej podbitych przez Rzym.

W epokach republiki i imperium miasto po raz pierwszy rozkwitło jako ośrodek handlowy. Obok ruchliwego portu na rzece Pad, tworzącej naturalny korytarz komunikacyjny, spotkały się tutaj dwa przerzynające padański niż główne trakty bite antycznej Górnej Italii. Mianowicie Via Aemilia, stąd właśnie wystrzelająca a skonstruowana w latach 189-187 dla połączenia Piacenzy z Rimini nad Adriatykiem; tudzież Via Postumia, położona w 148 roku i z Genui prowadząca przez Piacenzę do także nadadriatyckiej Akwilei. Nie dziwota więc, że Publiuszowi Korneliuszowi Tacytowi jawiła się Placentia jako kolonia potężna i bogata. Zdaniem z kolei Strabona była jednym z miast w tej części Italii najsławniejszych.

Piacenza, Clermont-Ferrand, Jerozolima

Dogodnym uwarunkowaniom komunikacyjnym, później przybierającym również postać transalpejskiego eo ipso transeuropejskiego szlaku pielgrzymkowego Via Francigena, biegnącego z Canterbury przez Rzym do Brindisi, zawdzięcza miasto swą silną prezencję na kartach średniowiecznej historii Europy. W 1095 roku była bowiem Piacenza miejscem katolickiego synodu kościelnego (Concilio di Piacenza). Zwołał go w pierwszych dniach marca tego roku papież Urban II na końcu podróży po Italii i Francji dla potwierdzenia swej władzy po walce z cesarstwem o inwestyturę. Autorytet papieża wyrażać się już miał samą liczbą uczestników piacentyńskiego synodu, mieszanego eklezjastyczno-laickiego, to jest przez obecność około czterech tysięcy duchownych, w tym dwustu biskupów, oraz gdzieś 30 tysięcy świeckich. Wśród tych ostatnich była Adelajda Kijowska, Sacra Romana Imperatrice w latach 1089-1105, aczkolwiek większość laikatu to pewnie zwykła publika z miasta i okolic.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3
Dodano: 6 marca 2018; Aktualizacja 18 marca 2018;
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Obserwuj stronę na Google+
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij