Inowrocław. Z korony solankowej tężni

fot: Zuzanna Grabska

Tężnie w Inowrocławiu nie są ani stare, ani zabytkowe, jak te w nieodległym Ciechocinku. Są za to bardzo piękne i ogromne. Warto wejść na ich koronę, by z góry popatrzeć na ich wnętrze i otaczający je Parku Solankowy. Warto wejść do środka, by pooddychać leczniczym aerozolem.

Tężnia w Inowrocławiu stoi niespełna dziesięć lat, otwarto ją w 2001 roku. Ma kształt nieregularnego wieloboku o obwodzie 300 metrów. Drewniana konstrukcja wypełniona drobnymi gałązkami tarniny jest wysoka na dziewięć metrów. U głównego wejścia stoją dwie białe, przykryte stromymi dachami  wieże, wewnątrz których znajdują się schody prowadzące na koronę konstrukcji. Wydają się być stare, nie są.

Jak działają tężnie
Wydobywana z głębi ziemi solanka pompowana jest do biegnących górą kanałów i opada swobodnie rozpryskując się na gałązkach. Leczniczy aerozol odczuwalny jest w promieniu 300 metrów od ogromnej konstrukcji, a w jej pobliżu jego stężenie w powietrzu jest tak silne, że kuracjusze nie powinni pozostawać we wnętrzu tężni dłużej niż pół godziny. Przebywanie w jej pobliżu łagodzi objawy i wspomaga leczenie cierpiących na nadciśnienie tętnicze, choroby układu oddechowego, choroby skóry i alergie. Pomaga zregenerować siły, wzmacnia odporność na infekcje.

W Parku Solankowym
Inowrocławska tężnia stoi w 75-hektarowym Parku Solankowym, powstałym w 1875 roku, kiedy to trójka przedsiębiorców – Zygmunt Wilkoński, Samuel Hoeniger i Oskar Triepcke założyła na bazie tutejszych wód uzdrowisko. Zaczęto od kąpieli solankowych, potem przyszła kolej na kuracje pitne. Kurort rozwijał się prężnie, a szczyt popularności osiągnął w dwudziestoleciu międzywojennym. Bywali tu chętnie notable ówczesnej Polski.

• Solanki – Uzdrowisko Inowrocław
• strona miasta