Świdnica. Taka mała wieś

fot: Andrzej Węgrowicz

Świdnica, ale nie ta śląska, znana z kościoła pokoju, pieknego rynku i niezwykłej katedry. Ta Świdnica to niewielka wieś gminna na Ziemi Lubuskiej, bardzo blisko Zielonej Góry.

Też może poszczycić się wielowiekową historią, bo wzmianki o niej zapisano już w  1305 roku. W jej nazwie (po niemiecku Schweinitz), kto chce, doszukuje się słowiańskiego rodowodu. Na początku jej dziejów wieś należała do rodu von Kittlitz (Kietliczów ) i ich staraniem, przejściowo i krótko, miała nawet prawa miejskie. Ówczesnym właścicielom zawdzięcza też dwa ciekawe zabytki. XIV-wieczny kościół pw. św. Marcina zwraca uwagę surową gotycką konstrukcją: kamienne mury podparte są szkarpami. Kościół ma prostą bryłę, jest zbudowany na planie prostokąta, jedyną nawę zamknięto trójbocznym prezbiterium. Wieża przykryta jest barokowym chełmem, wystrój wnętrza także barokowy, w zakrystii znajdują się tablice nagrobne dawnych właścicieli. Wejścia na teren przykościelny strzegą barokowe posągi Matki Boskiej z Dzieciątkiem i Jana Nepomucena.

W tej samej wsi, otoczony parkiem, stoi renesansowy dwór, zbudowany jako siedziba rodowa Kietliczów. Projekt dworu przypisuje się włoskiemu architektowi Alberto Antonio z Turbino. Budowę zakończono w 1602 r, ale obecny wygląd pałacu jest wynikiem XIX-wiecznej przebudowy. Zachowały się jednak renesansowe stropy i szereg detali architektonicznych. Teraz mieści się tu Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza.

• Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza