Szorce
Z widokiem na Bagno Ławki

Gdy w połowie ubiegłego wieku rolnictwo zaczęło zmieniać charakter, zaprzestano koszenia i wypasania zwierząt, całe połacie ziemi zamieniły się w ugory i zaczęły znikać gniazdujące tu ptaki...
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Anna Ochremiak
Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
W ostatnich dniach marca nie było tu ani wodniczek (przylatują na początku maja), ani łosia, ani kosiarzy. Cisza.
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki
  • Szorce. Z widokiem na Bagno Ławki

Ta wieża stoi tuż przy samej Carskiej Drodze, można się zatrzymać, ale iść dokąd nie ma. Wszędzie bagna!

Roztacza się stąd jednak rozległa panorama na największy otwarty teren bagienny w Biebrzańskim Parku Narodowym  – Bagno Ławki. To rozległe torfowiska niskie i łąki w dolnym (południowym) basenie Biebrzy. Ciekawie wygląda też poprowadzona po grobli szosa.

Biebrzańskie Sianokosy

Pod koniec lata na Bagnie Ławki odbywają się „Biebrzańskie Sianokosy” czyli mistrzostwa w koszeniu bagiennych łąk. Kosiarze stają w szranki wyposażeni w tradycyjne kosy. Ich zadaniem jest  jak najszybciej i jak najdokładniej wykosić pas o długości 100 m. Ale to tylko zabawa.  Prawdziwe biebrzańskie sianokosy odbywają się na znacznie większą skalę, z użyciem maszyn – po podmokłych łąkach jeżdżą sprzężone z kosiarkami ratraki, gdzie suszej – traktory. Koszenie zapobiega zarastaniu łąk krzewami i trzciną i pozwala na utrzymanie ich w takim stanie, jakimi stworzył je gospodarując przez wieki człowiek.

Człowiek stworzył, człowiek zaniedbał

Przez stulecia pasły się tu krowy i konie a rozległe obszary koszone były na siano potrzebne do wyżywienia zwierząt hodowanych w okolicznych wsiach. Nawet nazwa –  Ławki – przypomina o dawnych gospodarzach. Tak rolnicy nazywali swoje działki. Ława czy ławka miała od 100 do 150 m szerokości i sięgała nawet 1,5 km w głąb bagna. Gdy w połowie ubiegłego wieku rolnictwo zaczęło zmieniać charakter, zaprzestano koszenia i wypasania zwierząt, całe połacie ziemi zamieniły się w ugory i zaczęły znikać gniazdujące tu ptaki. Bo środowiskiem były dla nich uprawiane łąki, a nie zakrzaczone bagniska.

Wodniczki i sowy

Biebrzańskie łąki są miejscem gniazdowania i żerowania mnóstwa gatunków ptaków. Wśród tych najciekawszych wymieniana jest wodniczka  – jedyny w Europie zagrożony gatunek z rodziny wróblowatych, który tutejsze łąki upodobał sobie do lęgu. Nad Biebrzą przychodzi na świat co dziesiąta wodniczka na świecie – śpiewających samców doliczono się tu ok. 3 tys. Zagrożonym ptakiem, który do lęgu upodobał sobie biebrzańskie bagna jest  sowa błotna, w odróżnieniu od innych sów żerująca w dzień i budująca gniazda na ziemi.  Z innych ciekawych ptaków wymieniany jest  dubelt, kulik wielki, błotniak łąkowy.  Najbardziej atrakcyjnym ze ssaków jest oczywiście łoś.

W ostatnich dniach marca nie było tu ani wodniczek (przylatują na początku maja), ani łosia, ani kosiarzy. Nawet kilku weekendowych turystów nie zakłócało za bardzo ciszy.

Społeczna inicjatywa

Po jej drugiej stronie Carskiej Drogi, która tu stanowi granice parku narodowego, ulokował się przystanek na rowerowym szlaku Green Velo. Tuż obok tablica informująca, że tu, już poza parkiem znajduje się społeczny rezerwat przyrody Szorce. To jeden z trzech takich na obrzeżach biebrzańskiego parku, w którym ochronie podlega przede wszystkim wodniczka.

Rezerwat zorganizowało Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków ( OTOP) na terenie  porzuconych łąk.  Towarzystwo odnajduje właścicieli zaniedbanych działek i odkupuje je, a następnie prowadzi sprzyjającą wodniczkom gospodarkę. W ten sposób powstały trzy nowe społeczne rezerwaty: Laskowiec-Zajki (niedaleko na południe stąd), Mścichy (po drugiej stronie doliny Biebrzy) i właśnie Szorce. Ten ostatni obejmuje ok. 76 ha torfowisk porośniętych głównie trzciną oraz lasem we wczesnym stadium sukcesji.

Dodano: 12 kwietnia 2019; Aktualizacja 12 kwietnia 2019;

Zajrzyj na te strony:

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia
ARTYKUŁ NALEŻY DO CYKLU Wiosna nad Biebrzą

Wiosna nad Biebrzą

Nad Biebrzą najpiękniej jest wiosną, kiedy rzeka tworzy rozlewiska po horyzont a ptaszyska jazgoczą bez opamiętania...

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij