Erywań
Perski Błękitny Meczet

Błękitny Meczet zbudował perski gubernator Hussejn Ali Chan w 1765 r. Persja była wówczas imperium, w którym religią panująca był muzułmański szyizm, a nowa świątynia stała się miejscem piątkowych kazań.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Cezary Rudziński
Erywań. Perski Błękitny Meczet
W czasach sowieckich, w 1931 r., został on zamknięty i zamieniony w miejskie muzeum. Pozostałe meczety zburzono, Błękitny też z czasem popadł w ruinę. Funkcje religijne przywrócono mu dopiero w niepodległej Armenii.
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
  • Erywań. Perski Błękitny Meczet
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Przy jednej z głównych ulic Erywania, alei Mesropa Mesztoca, żyjącego w IV w. n.e., twórcy ormiańskiego alfabetu, uwagę zwraca duży portal z bramą wejściową, wyłożony we wschodnie wzory geometryczne kilku barwnymi płytkami z majoliki. To wejście do jedynego  zachowanego w armeńskiej stolicy Błękitnego Meczetu.

Nazywano go po arabsku Gok Jami, chociaż jest on świątynią perską. W ciągu wielowiekowej skomplikowanej historii Armenia i liczący już 28 wieków Erywań kilkakrotnie były we władaniu Persów.

Trochę historii

Nie wnikając w szczegóły wspomnę, że w starożytności miało to miejsce dwukrotnie. Od czasów perskiego króla Dariusza I (522-486 p.n.e.) do zdobycia tych obszarów przez Aleksandra Macedońskiego w 330 r. p.n.e. A następnie w latach 253-287 n.e., od zawojowania ich przez perskiego króla Szapura – do przywrócenia przez Rzymian królestwa Armenii. Później ziemie te, w różnych częściach, podporządkowane były Persom i Turkom, lub odwrotnie. W czasach nam bliższych, na początku XVII w., Persowie utworzyli Emirat Erywania i rządzili w nim do czasu włączenia go i innych ziem armeńskich do Rosji w 1828 r.

Centrum Kultury Iranu

Błękitny Meczet zbudował perski gubernator Hussejn Ali Chan w 1765 r. Persja była wówczas imperium Safawidów, w którym religią panująca był muzułmański szyizm, a nowa świątynia w Erywaniu stała się miejscem piątkowych kazań. I największym wśród blisko 10. meczetów w obecnej armeńskiej stolicy. Powstała przy nim  medresa – szkoła koraniczna. W czasach sowieckich, w 1931 r., został on zamknięty i zamieniony w miejskie muzeum. Pozostałe meczety zburzono, Błękitny też z czasem popadł w ruinę. Funkcje religijne przywrócono mu dopiero w niepodległej Armenii. A dzięki środkom irańskim cały kompleks zrewaloryzowano w latach 1996-99 i przekształcono w Centrum Kultury Iranu. O czym można przeczytać na tablicy informacyjnej, m.in. w języku angielskim.

Szabestan, kopuła i minaret

Centralna sala modłów ma 442 m² powierzchni i kopułę o 20 m wysokości, zaś minaret – 26 m. Ponadto w kompleksie tym znajduje się 26 innych sal i pomieszczeń. Jego plan – model widziany z „lotu ptaka” przedstawiono w specjalnej gablocie, zaznaczając 11 obiektów. W tym, poza Szabestanem – główna salą modłów, także bibliotekę, salę konferencyjną, sale wykładowe nazywane klasami, wystawy: fotografii meczetu i irańskiego rękodzieła – głównie ceramiki, biuro administracji meczetu i siedziby imama, posterunek policji oraz pomieszczenia gospodarcze. Z zaskoczeniem stwierdziłem jednak, że model ten jest bardzo niedokładny. Nie zaznaczono portalu od strony ulicy, przez który wchodzi się po schodach w dół, gdyż kompleks położony jest poniżej jej poziomu, ani drugiego, pięknego portalu wewnętrznego na osi prostopadłej do wejścia do Szabestanu, jak również minaretu w narożniku całego kompleksu. Nie uwzględniono też w jego opisie rozległego ogrodu – cały ten zespół zajmuje 7 tys. m² – chociaż widać go na makiecie. Pośrodku jest fontanna do rytualnych ablucji, są też ścieżki i alejki oraz mnóstwo zieleni, w tym stare drzewa.

Warto wiedzieć

Piękny kształt ma kopuła nad Szabestanem. Pokryta jest majolikowymi płytkami w kolorze lazuru, bogato zdobiona różnymi wzorami w pastelowych kolorach oraz inskrypcjami. Wnętrze głównej sali modłów jest skromne. Bardzo jasne zarówno dzięki oknom otaczającym podstawę kopuły, jak i barwom jej ścian oraz wnętrza. Skromne są: mihrab i minbar. Brak wewnątrz, poza kilkoma wyjątkami, zdobień, czy tak charakterystycznych dla perskich meczetów mozaik. Budynki i pomieszczenia otaczające ogród – dziedziniec zbudowane są z surowej cegły. Tylko w jednej, dużej sali wystawowej, zauważyłem delikatne majolikowe zdobienia łuków stropu.

Dodano: 16 lipca 2017; Aktualizacja 4 sierpnia 2017;
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij