Kowno
Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony

Fundatorem tutejszego klasztoru kamedułów był jeden z najpotężniejszych ówczesnych magnatów, kanclerz wielki litewski, Krzysztof Zygmunt Pac. Kościół w tym klasztorze miał stać się rodową nekropolią, a zarazem symbolem bogactwa i potęgi Paców.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Ceazry Rudziński
Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
Stan zabytkowych fresków oraz sztukaterii jest, po renowacji, zachwycający.
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
  • Kowno. Klasztor w Pożajściu pięknie odnowiony
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Kilka kilometrów od centrum Kowna, w Pietraszunach, współcześnie dzielnicy tego miasta, stoi największy na Litwie i jeden z najcenniejszych sakralnych zabytków barokowych, dawny klasztor kamedułów – Pažaislio vienuolinas.

Klasztor w Pożajściu zbudowany został w XVII w. nad Niemnem, ale od czasu powstania na nim w 1959 r. zapory i utworzenia Kauno marios – Morza Kowieńskiego, położony jest w pobliżu brzegu tego wielkiego zalewu.

Losy fundatora

Fundatorem tutejszego klasztoru kamedułów był, po uzyskaniu zgody papieża oraz Sejmu Rzeczypospolitej w 1664 roku, jeden z najpotężniejszych i najbogatszych ówczesnych magnatów, kanclerz wielki litewski, Krzysztof Zygmunt Pac (1621-1684). Pierwszy właściciel warszawskiej rezydencji, pałacyku Belweder. Kościół w tym klasztorze miał stać się rodową nekropolią, a zarazem symbolem bogactwa i potęgi Paców. Zgodnie z panującą wówczas modą, dorobili sobie oni, nie potwierdzoną w dokumentach, antyczną genealogię – związki z patrycjuszowską florencką rodziną Pazzich. A gdy Maria Maddalena Pazzi (1566-07) z tego rodu została kanonizowana w 1669 roku, uznali ją również za swoją patronkę i jej poświęcili klasztorny kościół w Pożajściu. Nie stał się on jednak rodowym mauzoleum, ale to już inna historia. Został w nim pochowany Krzysztof Zygmunt Pac, ale w krypcie pod kościelnym progiem. Obok niego zaś jego francuska żona Klara Izabella z domu de Maill i ich ośmioletni syn. Zaprojektowany przez Pietro Puttiniego piękny sarkofag fundatora nie został wykonany. Ale to było później.

Włoscy architekci i artyści

Budowa klasztoru i kościoła w Pożajściu rozpoczęła się w 1667 roku i nie została ukończona do śmierci wielkiego kanclerza. Kontynuowali ją jednak jego spadkobiercy. Prace budowlane zakończono w 1690 r., konsekracja świątyni nastąpiła dopiero w roku 1712. Klasztor i kościół budowali oraz ozdabiali najpierw włoscy architekci i artyści: Giovanni Pietro Perti, Giovanni Battista Merli, Michelangelo Palloni, Giuseppe Rossi i Gianbattista Frediani. Kończyli zaś Carlo i Pietro Puttini. Powstał piękny zespół, który z niewielkimi zmianami zachował się do naszych czasów. Mimo pożaru od pioruna w 1755 r. i ówczesnej odbudowy, a także zniszczeń spowodowanych przez mnichów prawosławnych, którzy przejęli go po Powstaniu Listopadowym w 1831 r. i gospodarzyli w nim do 1915 roku. Dodać do tego trzeba też zniszczenia będące rezultatem wykorzystywania go na niesakralne cele. W czasach komunistycznych w kościele urządzono bowiem archiwum, zaś w zabudowaniach klasztornych najpierw zakład psychiatryczny, później zaś filię kowieńskiego Muzeum Sztuki im. K.M. Čiurlionisa. W ponownie niepodległej Litwie zespół ten zwrócono zakonnicom z konwentu św. Kazimierza, które mieszkały w nim w latach międzywojennych. Klasztor i tutejszy zakon kamedułów zostały bowiem skasowane przez władze rosyjskie w odwecie za Powstanie Listopadowe.

Kopuła, wieże, kaplice

Centralną budową tego zespołu architektonicznego jest kościół zbudowany na planie sześcioboku. Pokrywa go wznosząca się na wysokość 50 metrów kopuła zakończona wieżyczką – latarnią. Obok głównego wejścia stoją natomiast, wysunięte nieco do przodu przed linię zabudowań klasztornych, dwie bliźniacze, 32-metrowe wieże. Do wnętrza – nawy głównej, też sześciobocznej – z głównego wejścia niegdyś wchodziło się przez pokrytą freskami sień. Z nawy głównej zaś do 4 kaplic: św. św. Romualda, Krzysztofa, Franciszka Salezego i Marii Magdaleny de’Pazzi. Zamyka ją prezbiterium z ołtarzem głównym. Jest to część kościoła, podobnie jak znajdujący się za nim chór zakonny oraz od strony południowo wschodniej zakrystia, niedostępne dla zwiedzających.

Czytaj dalej - strony: 1 2
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij