Norymberga
Fara, czyli kościół św. Sebalda

Podczas nalotów alianckich w końcowej fazie II wojny światowej kościół uległ znacznym zniszczeniom. Ocalała jednak większość późnogotyckich kamiennych reliefów oraz bogaty wystrój wnętrza.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Cezary Rudziński
Norymberga. Fara, czyli kościół św. Sebalda
Po wojnie kościół odbudowano i w 1957 r. dokonano jego ponownej uroczystej konsekracji.

Kościół św. Sebalda w Norymberdze pierwotnie był romańska farą górnej części Starego Miasta. Znany już w XII w., był wtedy pod wezwaniem św. Piotra i św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

W latach 1225-30 i 1273 przekształcony został w dwuchórową, trójnawową romańską bazylikę z transeptem, wzorowaną na katedrze w Bambergu. Na początku XIV w. (1309-50) dobudowano do niej wczesnogotyckie nawy boczne i kaplice, a także dwie bramy z bogato zdobionymi portalami. Przy czym w miejscu kultu pochowanego tam, późniejszego świętego Sebalda, powstał (1361-71) trójnawowy chór wschodni zbudowany w stylu tak zwanego gotyku parlerowskiego. Jego nazwa pochodzi od nazwiska nadwornego budowniczego i rzeźbiarza cesarza Karola IV, Petera Parlera (1222-1399), który tworzył w Pradze (katedra św. Wita, kaplica św. Wacława, rzeźbiarskie zdobnictwo Wieży Mostowej itp.), ale także w innych miastach cesarstwa.

Legenda o patronie

Sebald, pustelnik i misjonarz, żył na przełomie X i XI w. Był on prawdopodobnie również proboszczem w Norymberdze i należał do ruchu dewocyjnego, pragnącego uwolnić Kościół od wpływu szlachty. Już za życia czczony był za dokonywanie „cudownych uzdrowień”. Przypisywane są mu także inne „cuda”, m.in. zamienienie kostek lodu w rozpalone żarna i nawrócenie heretyka.

Po jego śmierci, od połowy XI w., legendy te przyciągały do Norymbergi licznych pielgrzymów, przyczyniających się do rozwoju gospodarczego  miasta. Św. Sebald stał się  jego patronem i duchowym obrońcą przed władzą burgrabiego, a w 1425 r. został kanonizowany. Jeżeli chodzi o świątynię, której został patronem, to w XV wieku m.in. podwyższono jej wieże zachodnie do obecnej wysokości. Podczas nalotów alianckich w końcowej fazie II wojny światowej kościół uległ znacznym zniszczeniom. M.in. zawalił się cały dach, sklepienie nad chórem oraz obie wieże. Przepadły m.in. gotyckie malowidła w ambicie chóru wschodniego z czasów Karola IV.

Posągi, nagrobki, sakramentarium

Ocalała jednak większość późnogotyckich kamiennych reliefów oraz bogaty wystrój wnętrza. Po wojnie kościół odbudowano i w 1957 r. dokonano jego ponownej uroczystej konsekracji. Z najcenniejszych detali wyposażenia zachowały się m.in. dwie figury Madonny z Dzieciątkiem z XIV i XV w., św. Krzysztofa z 1442 r. oraz św. Katarzyny z około 1320 r. A przede wszystkim późnogotycki nagrobek św. Sebalda oraz trzy dzieła Wita Stwosza, który po zakończeniu prac nad Ołtarzem Mariackim w Krakowie i innych zleceń Polsce, osiadł w 1496 r. w Norymberdze, gdzie zmarł w 1533 r. Ponadto XIV-wieczne sakramentarium i witraże.

To co zachowało się, stanowi prawdziwe skarby tutejszej architektury i sztuki sakralnej. Wymienić warto sześć romańskich i gotyckich portali wejściowymi do kościoła. Przede wszystkim Trzech Króli wewnątrz niewielkiej kruchty w nawie południowej. Nazwę zawdzięcza on scenie Pokłonu Trzech Króli na bocznych ścianach kruchty, z postaciami ich i Marii z Dzieciątkiem. Przepiękny jest Portal Panieński ze stojącymi pod baldachimem arkady figurami Marii z Dzieciątkiem i patrona kościoła św. Sebalda jako pielgrzyma trzymającego w lewej ręce model kościoła.

Tajemnice portali

A także zdobiące ościeża portalu figury Panien Mądrych i Panien Głupich, wykonane przez nieznanego z imienia rzeźbiarza, nazywanego Mistrzem Świętej Katarzyny – figury znajdującej się wewnątrz kościoła. Podobnie zachwyca Portal Sądu Ostatecznego z jego sceną wypełniającą tympanon, z postaciami Chrystusa Sędziego adorowanego przez Marię i Jana Chrzciciela. Oraz kopie figur świętych Katarzyny i Piotra, których oryginały są wewnątrz kościoła i w Germańskim Muzeum Narodowym (Germanisches Nationalmuseum – GNM) w mieście. Warte obejrzenia jest także zdobnictwo portali: Św. Heleny i Maryjnego.

Czytaj dalej - strony: 1 2
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij