Kołomyja
Muzeum Huculszczyzny i Pokucia

Pierwsza wystawa w tym muzeum uznana zarazem za pierwszą polską wystawę etnograficzną, odbyła się w Kołomyi w roku 1880. Znaczący udział w jej organizacji odegrał etnograf, folklorysta i kompozytor Oskar Kolberg
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Cezary Rudziński
Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
Obecnie w zbiorach muzeum znajduje się blisko 50 tysięcy dzieł i przedmiotów sztuki ludowej.
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
  • Kołomyja. Muzeum Huculszczyzny i Pokucia
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Z trzech tutejszych muzeów: Narodowego Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia, Pisanek oraz Krajoznawczego, szczególnie cenne i warte poznania zbiory znajdują się w tym pierwszym.

Muzeum Huculszczyzny i Pokucia mieści się w dużym, jednym z najładniejszych w mieście, dwupiętrowym narożnym gmachu w centrum, przy ul. Teatralnej. Zaprojektowanym w 1894 roku przez architektów: N. Krzyczkowskiego i L. Bakera, pierwotnie z przeznaczeniem na Dom Ludowy. W całej serii publikacji o tym muzeum i jego zbiorach, jakie w nim kupiłem, znalazłem trochę bardziej dekoracyjny rysunek projektu tej reprezentacyjnej budowli.

Kilka słów o załozycielach

Gmach oddany został do użytku w 1902 roku. Muzeum nosi imię Jozafata Kobryńskiego. Niestety, nie udało mi się znaleźć na jego temat niczego bliższego. We wstępie do broszury poświęconej temu muzeum jest zdjęcie oraz cytat z jego wystąpienia podczas otwarcia muzeum 1 stycznia 1935 r. Wołodymira Kobryńskiego (prawdopodobnie jest to ukraińska pisownia imienia i nazwiska Włodzimierza Kobrzyńskiego), przedstawionego jako założyciel i pierwszy dyrektor tego muzeum. Tyle, że według polskich źródeł muzeum to założył hr. Starzeński. I to ponad pół wieku wcześniej. Pierwsza wystawa w tym muzeum (w innym gmachu) uznana zarazem za pierwszą polską wystawę etnograficzną, odbyła się w Kołomyi w roku 1880. Znaczący udział w jej organizacji odegrał etnograf, folklorysta i kompozytor Oskar Kolberg, którego 200-lecie urodzin obchodziliśmy w ubiegłym roku.

50 tysiecy eksponatów

Obecnie w zbiorach muzeum znajduje się blisko 50 tysięcy dzieł i przedmiotów sztuki ludowej. Zwiedza je rocznie około 200 tys. turystów z ponad 50 krajów świata. Eksponaty prezentowane są w podstawowych działach: drewno, ceramika, metal, skóra, tkaniny, odzież, ludowe wyszywanki, ikony, malarstwo. A w nich w układzie historycznym. Drewno, to blisko 4 tys. eksponatów prezentujących całe bogactwo tego rodzaju sztuki i przedmiotów użytkowych Huculszczyzny i Pokucia. Są to rzeźby i kompozycje o tematyce sakralnej: carskie wrota ikonostasów, kapliczki, świątki, krzyże, lichtarze. Wśród nich jednym z najcenniejszych eksponatów jest rzeźba „Dobry pasterz z jagniętami” Jana Jerzego (Johann Georg) Pinzla (1707-61), najwybitniejszego przedstawiciela lwowskiej rzeźby rokokowej.  

Czytaj dalej - strony: 1 2
Dodano: 15 czerwca 2015; Aktualizacja 29 czerwca 2015;
 

Komentarze: 4

    Katemarie, 5 maja 2016 @ 13:16

    Witam, Panie Cezary
    Mam dla Pana informacje dotyczące patrona Muzeum Huculszczyzny i Pokucia – chodzi oczywiście o Jozafata Kobryńskiego. Po ukraińsku jego imię i nazwisko wygląda tak: Иосафат Николаевич Кобринский – ur. 28.IX.1818 Kołomyja-zm. 28.III.1902 Myszyn; ksiądz greckokatolicki, działacz cerkiewny i kulturalno-oświatowy, publicysta, filantrop.Pochodził z rodziny nauczycielskiej. Nazwisko w tłumaczeniu na polski brzmi Kobrynskyj. W 1902 r. w Kołomyi otwarto Dom Narodowy im. о. Иосафата Кобринского. M. in. Kołomyi, Iwano-Frankowsku i Lwowie znajdują się też ulice jego imienia. A na ścianie Muzeum Huculszczyzny i Pokucia znajduje się tablica pamiątkowa z napisem:
    Мемориальные доски на здании музея народного искусства Гуцульщины и Покутья напоминают:
    «В этом доме с 1920 по 1935 год жил и работал известный украинский писатель и общественно-политический деятель Андрей Чайковский» «Кобринский Владимир Васильевич (1873-1958)

    Основатель и многолетний директор Коломийского музея народного искусства Гуцульщины»
    «Кобринский Йосафат Николаевич (1818-1901) Инициатор и участник построения Народного дома в Коломые»
    Myślę, że informacje te przydadzą się Panu do uzupełnienia danych o patronie Muzeum :). Katarzyna

    Katemarie, 5 maja 2016 @ 13:17

    Dodaję zdjęcie tablicy pamiątkowej z wizerunkiem ks. Иосафата Кобринского – po prawej. Katarzyna

    cez, 6 maja 2016 @ 17:48

    Pani Katarzyno!
    Dziękuję za informację na temat patrona Muzeum Huculszczyzny i Pokucia w Kołomyi, Jozafata Kobrynskiego (1818-1902). Myślę, że umieszczona pod moją relacją z niego wzbogaci wiedzę czytelników. Chociaż zapewne pozostawi nadal niejasności, które zasygnalizowałem.
    Z tekstu na tablicy pamiątkowej muzeum, który Pani przytacza, a także z informacji w muzealnej broszurze ze zdjęciem z jego otwarcia 1.1.1935 r. (Kołomyja znajdowała się wówczas, do napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r., w granicach II Rzeczypospolitej) o której napisałem, wynika, że jego założycielem i wieloletnim dyrektorem był Władymir Kobrynskyj (1873-1958). Nie wiem, czy między patronem i dyrektorem tego muzeum były jakieś związki rodzinne, ale na podstawie otczestwa: Wasilewicz wiadomo, że Władimir nie był synem Jozafata. Przypisanie mu założenia tego muzeum może jednak dotyczyć tylko obecnego gmachu. Zbudowanego w latach 1896-1902 z inicjatywy Jozafata Kobrynskiego jako Ukraiński Dom Ludowy.
    Nie ma bowiem wątpliwości, że Muzeum Huculszczyzny i Pokucia w Kołomyi powstało – w innym gmachu, bo obecny jeszcze nie istniał – w roku 1880 z inicjatywy hr. Edwarda Starzeńskiego (1855-1909). A więc jeszcze w zaborze austriackim, gdy Władymir Kobrynskyj miał zaledwie 7 lat. Potwierdzenie tego, że muzeum ma znacznie starszą historię niż od 1935 r. znaleźć można m.in. w Tygodniku Ilustrowanym, nr 14 z 1903 r. Oto fragment informacji o jego treści:

    „Tygodnik Ilustrowany nr 14 z 1903 r
    rok wydania – 1903
    w treści min:
    Muzeum Huculskie w Kołomyi / prawie 1,5 strony tekstu, w tym 4 zdjęcia: Edward hr. Starzeński, Skrzynia huculska półka i wyroby gliniane, Kominek, Talerz drewniany / + 7 zdjęć: Strzelby huculskie, Pasy i toporki, Naszyjniki mosiężne, Lichtarze drewniane cerkiewne ( x 3 /, Jura v. Mikołaj Drahiruk lub Bordiuk / …”

    Natomiast w przedwojennej Encyklopedii Gutenberga, w tomie 8 na str. 23 w haśle Kołomyja znalazłem m.in. informację „… Muzeum Pokuckie częściowo zniszczone w 1915 r…”. Nie znam bardziej szczegółowo jego losów w latach 1915-1935, ale wiadomo, że otwarte w nowym gmachu przejęło nie tylko nazwę, ale również zbiory. Pięknie je następnie rozbudowując, dzięki czemu jest to tak interesująca placówka. Szkoda tylko, że nie przyznaje się do swoich prawdziwych korzeni i o 55 lat starszej historii.
    Cezary Rudziński

    Magdalena, 22 sierpnia 2016 @ 12:13

    Niezupełnie tak było z wystawą i początkami muzeum w Kołomyi – dokładnie o pierwszej polskiej wystawie etnograficznej, która odbyła się w Kołomyi w1880 oraz o losach eksponatów z niej pozostałych pisze Ryszard Brykowski w artykule W setną rocznicę pierwszej polskiej wystawy etnograficznej w Kołomyi, „Polska Sztuka Ludowa”, R. XXXVI, 1981, nr 2, s. 117-122.
    Pozdrawiam,
    Magdalena

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij