Z Marrakeszu zrobiłyśmy sobie wycieczkę do wodospadów – Cascades d’Ouzoud, oddalonych od miasta o około 160 km. Oczywiście wynajęłyśmy mercedesową grand taxi. Znowu targowanie ceny – przystępnie.

Jechałyśmy drogą u podnóża gór Atlasu Wysokiego. Kręte drogi, ale dobre. Widać jak wiele pracy włożono w budowę sieci dróg górskich. W Marrakeszu kończy się linia kolejowa. Przejazd na południe czy na wschód możliwy jest wyłącznie samochodem. A Atlas jest ogromny.

A zatem wodospady. Ich nazwa wywodzi się od „uzud” – oliwka, gdyż wokół na tym sztucznie nawadnianym terenie rosną przede wszystkim gaje oliwkowe. Ziemia ma nadal barwę cegły. A propos – oliwki w Maroku są bogato, wielosmakowo przyrządzane. Doskonałe.

Wysokie na 110 metrów wodospady Ouzoud – najwyższe w Maroku – spadają do rzeczki, która płynie w naturalnym parku. Po skałach skaczą, chowając się małe małpki, gromady małpich rodzin. Jest ich mnóstwo. Wręcz małpi gaj. Można było w tej scenerii cieszyć się spokojem nieskażonej cywilizacją przyrody. Nawet dyskretna obecność postawionych to tu, to tam straganów, barów, kafejek w namiotach z poduchami, serwujących coś do picia i jedzenia przy akompaniamencie marokańskiej muzyki, jakoś tu pasowała.  To był piękny dzień. Zafundowałyśmy sobie „tajine” – gorącą jagnięcinę, podaną w glinianym naczyniu z pokrywą w kształcie stożka z „pomponem”. Kierowca był zadowolony.

W trakcie przejazdu do wodospadów towarzyszyły nam na trasie wszędzie, w małych miasteczkach, wioskach, na poboczach dróg – rozwieszone flagi, a na  ścianach gór ułożone, pomalowane kamienie tworzyły obraz flagi narodowej i napis: Bóg – Ojczyzna – Król. Dowiedziałyśmy się, że król Mohammed VI będzie miał objazd kraju. Tym razem po Atlasie.