Noto
Miasto w barokowej odsłonie

Założenie, położonego na lekkim wzniesieniu historycznego Noto odzwierciedla społeczny podział jego mieszkańców; miasto górne zajmują majestatyczne domy i pałace miejskiej arystokracji, poniżej duchowieństwa, a na obrzeżach – „zwykłych” ludzi.
Tagi: ,
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Halina Puławska
Noto. Miasto w barokowej odsłonie
Wspaniałe budynki, ustawione w barokowej perspektywie są niby sceniczne obrazy z krzywoliniowymi elewacjami, zdobionymi bogato w maski, aniołki, zakrętasy i woluty. A szczególnie stroją je wdzięczne balkonowe wybrzuszenia balustrad z kutego żelaza.
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie
  • Noto. Miasto w barokowej odsłonie

Noto bezwiednie wywołuje uśmiech i zachwyt. Podoba się. Jest – w błękicie nieba i złocie murów – radosne i świetliste. Sprawia wrażenie starannie przemyślanej scenicznej scenografii, ilustrującej doskonałe rozwiązania urbanistyczne i barokową oprawę architektoniczną miasta.

Noto jest właśnie takie, teatralne i rzeczywiste. Zbudowane zostało od podstaw po jednym z najrozleglejszych i najtragiczniejszych trzęsień ziemi na Sycylii – w roku 1693.*

Na nowym miejscu

Noto, właściwie stare Noto (Noto Antica)**, liczące w tym czasie ok. 14,5 tysięcy mieszkańców i 3 tysiące domów, pochowało w wyniku trzęsienia ziemi kilka tysięcy osób. Pozostali przy życiu opuścili wkrótce całkowicie zniszczone miasto i przenieśli się w inne miejsce, bliżej morza – tam, gdzie ufundowane zostało w 1703 r. nowe miasto – ich nowe Noto.

Odpowiedzialność za odbudowę zniszczonych w regionie Val di Noto *** miast spoczęła na Giuseppe Lanza, księciu Camastra – przedstawicielu Hiszpanii na Sycylii. Wykonanie wielkiego dzieła powierzono wielu artystom, architektom i urbanistom: Paolo Labisiemu, Vincenzo Sinatrze, Rosario Gagliardiemu – uważanemu za jednego z najbardziej kreatywnych architektów, holenderskiemu inżynierowi wojskowemu Carlosowi de Grunenbergh… miejscowym kamieniarzom i rzemieślnikom. Rozjechali się po miastach Europy w poszukiwaniu inspiracji. I… powstały piękne barokowe dzieła sztuki, co należy podkreślić, noszące cechy lokalne, sycylijskie, reprezentujące tzw. barok sycylijski.**** Noto, jego historyczne centrum jest najwybitniejszą ekspresją baroku sycylijskiego, jego „stolicą”.

Przemyślana koncepcja

Założenie, położonego na lekkim wzniesieniu historycznego Noto odzwierciedla społeczny podział jego mieszkańców; miasto górne zajmują majestatyczne domy i pałace miejskiej arystokracji, poniżej duchowieństwa, a na obrzeżach – „zwykłych” mieszkańców. Całe miasto zbudowane zostało z lokalnego miękkiego wapienia w ciepłym kolorze złota, przechodzącego w blasku zachodzącego słońca w róż. Ten budulec przydaje  miejskiej scenerii Noto magicznego i uroczystego nastroju.

Miasto zostało zaprojektowane na siatce ulic ułożonych prostopadle, z trzema szerokimi, równoległymi do siebie głównymi arteriami leżącymi na osi wschód – zachód; to przemyślana koncepcja służąca maksymalnemu ich nasłonecznieniu. Wspaniałe budynki, ustawione w barokowej perspektywie są niby sceniczne obrazy z krzywoliniowymi elewacjami, zdobionymi bogato w maski, aniołki, zakrętasy i woluty. A szczególnie stroją je wdzięczne balkonowe wybrzuszenia balustrad z kutego żelaza.

Ratusz, czyli Palazzo Ducezio

Główną osią Noto jest Corso Vittorio Emanuele prowadząca od 19. wiecznej bramy w kształcie łuku triumfalnego – Porta Reale. Przechodzi się obsadzoną drzewami aleją i publicznymi ogrodami z wyróżniającymi się krzewami fioletowych bugenwilli (kącicierń), lawend i palm, aby dojść do placu – Piazza Immacolata. To pierwszy z trzech kwadratowych placów – każdy ze swoim kościołem – przeplatających Corso. Dominuje nad nim kościół San Francesco all’immacolata, zaprojektowany przez Vincenzo Sinatrę, z surową barokową fasadą, do której prowadzą wielostopniowe schody.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Obserwuj stronę na Google+
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij