Palermo
Na cmentarzu kapucynów

Wszystkie alejki cmentarza wyłożone są płytami marmurowymi, a skrawki gołej ziemi widoczne są tylko przy pniach drzew. Ta cmentarna posadzka nadaje nekropolii ascetyczny i dostojny jednocześnie charakter.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Halina Puławska
Palermo. Na cmentarzu kapucynów
Wchodzi się na cmentarz pod arkadami budynku zwieńczonego pustym, trójkątnym tympanonem wprost na zieloną rzeźbę krzyża, umieszczoną w okrągłym klombie.
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
  • Palermo. Na cmentarzu kapucynów
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

W lipcu 2017 r. minęło 60 lat od śmierci sycylijskiego pisarza Giuseppe Tomasi di Lampedusa.

Spoczął w rodzinnym grobowcu na cmentarzu kapucynów w Palermo (Cimitero dei Cappuccini), położonym przy Placu Kapucynów, w kompleksie klasztornym, do którego należy kościół Matki Boskiej Pokoju (Chiesa di Santa Maria della Pace) i klasztor, ze słynnymi katakumbami (Catacombe dei Cappuccini), będącymi specyficznym podziemnym cmentarzem, w moim odczuciu – makabrycznym.

Ascetyczny i dostojny

Komunalny cmentarz kapucynów powstał w połowie XIX wieku, zgodnie z sanitarnym zakazem pochówków w granicach kościołów i w kryptach. Wchodzi się doń pod arkadami budynku zwieńczonego pustym, trójkątnym tympanonem wprost na zieloną rzeźbę krzyża, umieszczoną w okrągłym klombie. Wszystkie alejki cmentarza wyłożone są płytami marmurowymi, a skrawki gołej ziemi widoczne są tylko przy pniach drzew, głównie cyprysów, którymi cmentarz jest obsadzony.

Ta cmentarna posadzka nadaje nekropolii ascetyczny i dostojny jednocześnie charakter. Są tu równiutko ustawione „domki” – okazałe rodowe kaplice i te XIX-wieczne i te zupełnie współczesne, skromne i wykwintne, herbowe nagrobki, ozdobione rzeźbą sepulkralną, opatrzone bardzo często zdjęciami i epitafiami. Wszystkie nagrobki wykonane są z marmuru lub piaskowca i tworzą z podłożem i zielenią spokojną kompozycję kolorystyczną.

Pośród znanych postaci

To cichy, piękny cmentarz, który przytulił wiele znamienitych osobistości: polityków, urzędników, ofiary mafii sycylijskiej, m.in. prokuratora Pietro Scaglione i Pio La Torre, polityka i związkowca. Mają tu swoje miejsce ludzie kultury: Lia Pasqualino Noto – malarka, Luigi Filippo Labiso, rzeźbiarz, autor monumentalnych rzeźb nagrobnych, Giovanni Alamia, aktor i muzyk, Giuseppe di Lampedusa, pisarz i jego żona Alexandra Wolff Stommersee, psycholog. Ich skromny, tą elegancką skromnością grób przykryty jest marmurową płytą zamkniętą żeliwnym ogrodzeniem, na której wykuty napis brzmi:

GIUSEPPE TOMASI
PRINCIPE DI LAMPEDUSA
MORTO A ROMA IL 26 LUGLIO 1957
ALESSANDRA WOLFF STOMMERSEE
PRINCIPESSA DI LAMPEDUSA
MORTA A PALERMO IL 22 GIUGNO 1982

Nic więcej. Żadnego epitafium, żadnych zdjęć. Warto przybliżyć nieco tę nietuzinkową postać.

Autor jednej powieści

Był to mężczyzna wysoki, korpulentny, milczący; miał twarz bladą tą szarą bladością właściwą ludziom z południa o ciemnej cerze (…), zawsze milczący z tą nieodstępną zmarszczką goryczy wokół ust. Kiedy zostałem mu przedstawiony, ograniczył się jedynie do lekkiego ukłonu i nie powiedział ani słowa.* Tak Giorgio Basani, włoski pisarz i krytyk literacki, wspomniał pierwsze spotkanie z autorem „Lamparta” – Giuseppe Tomasi di Lampedusa na zjeździe intelektualistów w 1954 r.

Czytaj dalej - strony: 1 2
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij