Erice
Podniebne miasto bogini miłości

Istnienie kultu bogini miłości i płodności jest faktem; dla Fenicjan, którzy przybyli tu w VII w. p.n.e. był w nim kult Astarte, dla Elymów greckiej Afrodyty, a gdy w połowie III w. p.n.e. dotarli tu rzymianie świątynię poświęcili Wenus...
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Halina Puławska
Erice. Podniebne miasto bogini miłości
Dookoła rozciągają się wywołujące och i ach zachwytu widoki na zieloną okolicę winnic, Morze Tyrreńskie, zarys północno-zachodniego wybrzeża Sycylii, wyspy Egadi, odległe skały San Vito Lo Capo, baseny solne, miejską siatkę Trapani…
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości
  • Erice. Podniebne miasto bogini miłości

Erice jest miastem podniebnym. Ludzie, którzy je założyli, wybrali na lokalizację szczyt samotnej góry wyłaniającej się z rozległej równiny trapańskiej na wysokość 751 m.

Ta lokalizacja jest jednym z pierwiastków, tworzących aurę niezwykłości tego miejsca. Erice ma ich wiele. Prowadzą doń dróżki między skałami zbocza i serpentyna drogi. Do miasta można też poszybować gondolką kolejki linowej z Trapani.* Dookoła rozciągają się wywołujące och i ach zachwytu widoki na zieloną okolicę winnic, Morze Tyrreńskie, zarys północno-zachodniego wybrzeża Sycylii, wyspy Egadi, odległe skały San Vito Lo Capo, baseny solne, miejską siatkę Trapani… To zapowiedź emocji, których spodziewać się można na szczycie.

I Erice tych nadziei nie zawiedzie

Odizolowane od świata zachowało urok nienaruszonego średniowiecznego miasteczka z zabudową pochodząca głównie z XIV – XVII w. Zamieszkuje je około 1000 osób, których na uliczkach nie widać – ich domostwa i życie ukryte są za wysokimi murami. Wąskie i kręte uliczki, w dół prowadzące schodkami pokrywa ornament z artystycznie ułożonych kamieni, tworzący siatkę. I te uliczki, tarasy widokowe, dekoracyjny bruk, surowe fasady kamiennych budowli, mury, kapliczki w nich osadzone są materialną istotą miasteczka. Spacerując uliczkami, „gdzie oczy poniosą”, delektując się prostym pięknem zabytków, chłonąc bezkres panoram słyszy się ciszę, która tu panuje, która jest wręcz namacalna.

W tej ciszy i blisko nieba Erice namawia do refleksji. „Nigdzie może na Sycylii nie panuje tak głęboka cisza. Ludzie, nawet gdy wychodzą z domów, poruszają się jakby na palcach, ocierają się o mury i szybko znikają.” Tak o tym irracjonalnym zjawisku napisał Gustaw Herling-Grudziński w opowiadaniu Zielona kopuła.

Te mury mają 2,5 tysiąca lat!

Do Erice, zbudowanego na planie trójkąta równoramiennego (podobnie jak Sycylia) wchodzi się obecnie Bramą Trapani, jedną z trzech historycznych bram osady, umieszczoną w południowo-zachodniej części elimsko-punickich murów obronnych. Najlepiej zachowanym ich fragmentem, pochodzącym z VII-VI w. p.n.e. jest odcinek między Bramami Carmine i Spada w części północno-zachodniej. Już sam fakt, że stoi się przed zachowanymi przez ponad dwa i pół tysiąclecia murami robi wrażenie. A ponoć wybudował je sam Dedal, który uciekając z Krety schronił się właśnie tutaj. To jeden z mitów, jedna z legend, wplecionych w historyczne dzieje Erice.

Nazwa miasta (i góry) wywodzona jest od mitycznego półboga, syna Afrodyty i Bute Argonauty, Eryksa, który miał miasto założyć i królować zachodniej Sycylii plemienia Elymów. Eryks chlubił się swoimi bokserskimi umiejętnościami staczając wiele zwycięskich walk; wyzwał do starcia samego Heraklesa i był to jego ostatni bokserski pojedynek. Eryks został pochowany – jak wieść niesie – w świątyni poświęconej matce, Afrodycie. Rzymianie, podnosząc prestiż miasta, przypisywali jego założenie protoplaście Eneaszowi, który również był synem Afrodyty czyli bratem Eryksa.

Wenus z Erice i święte prostytutki

Istnienie w Erice miejsca świątynnego dla kultu bogini miłości i płodności jest faktem; dla Fenicjan, którzy przybyli tu w VII w. p.n.e. był w nim kult Astarte, dla Elymów greckiej Afrodyty, a gdy w połowie III w. p.n.e. rzymski podbój dotarł do Erice, świątynia poświęcona kultowi Wenus z Erice (Wenus Ericina) stała się sławna w całym basenie Morza Śródziemnego. Była celem pielgrzymek, ale nie tylko. Sanktuarium Astarte – Afrodyty – Wenus było miejscem praktykowania prostytucji – dopowiedzmy prostytucji sakralnej. Starożytni pisarze jak Strabon, Pauzaniasz, Swetoniusz, Ciceron czy Tacyt donosili, że to świątynia w Erice była najbardziej znana, aktywna i przykładowa w tej sferze.


* la funivia Trapani – Erice

Czytaj dalej - strony: 1 2
Dodano: 9 kwietnia 2019; Aktualizacja 12 kwietnia 2019;
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij