Paryż
Pomnik pamięci ściętego króla

Autor: Anna Derecki
Trudno zgadnąć, że jest tu coś ciekawego: niewielka budowla z okrągłą kopułą i prostym frontonem nie przyciąga uwagi, tym bardziej, że otaczają ją gęsto drzewa. Klasyczna, na planie krzyża greckiego, kaplica ta, arcydzieło architektury, celowo jest dyskretna.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Anna Derecki
Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
Temat śmierci odnajdujemy w dekoracjach przedstawiających skrzydlate klepsydry, symbol ulatującego czasu. Towarzyszą im makowe główki – kwiaty Morfeusza, symbol snu: śmiertelni po dotknięciu makówką zapadają w sen.
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Kaplica została poświęcona w 1826 roku, a już w 1830 roku, po Rewolucji Lipcowej, monarchia ponownie upadła. O kaplicy przestało się mówić, temat był niewygodny politycznie. W 1831 roku, Fontaine osobiście zdjął lilie wyrzeźbione w kaplicy – był to czas tzw. polowania na lilie. Wcześniej, w 1814 i 1815 roku zdejmowano z budynków napoleońskie orły i znaki « N ». W czasie Komuny Paryskiej, 6 maja 1871 roku nakazano rozebranie kaplicy. Czas na to nie pozwolił, komunardzi przegrali, kaplica ocalała. Oskarżano ją jeszcze wielokrotnie, że jest symbolem klerykalizmu i byłego systemu (Ancien Régime), a nawet policzkiem wymierzonym  Francji i jej republikańskim aspiracjom. W okresie III Republiki, parlament dwukrotnie rozważał zburzenie kaplicy, raz w 1882, drugi raz w 1888 roku. Odprawianie tutaj nabożeństw ustało w 1883 roku, po śmierci ostatniego kapłana, po którym nie wyznaczono następcy. Gniew ludu Paryża po raz ostatni zagroził kaplicy w lipcu 1914 roku, aż  budowla została w końcu wciągnięta na listę zabytków Francji.

Kaplica uderza na zewnątrz dużą prostotą : dorycki skromny portyk, sześcian pokryty kopułą, dwie boczne kaplice zwieńczone półkopułami. W środku, cztery zenitalne otwory wprowadzają światło dzienne i oświetlają wnętrze, które zaskakuje kontrastem dolnej i górnej części. Na dole puste, surowe ściany, ozdobione niszami. W części górnej bogate płaskorzeźby. Przedstawiają one przeniesienie prochów do Saint Denis, oraz symbole religii katolickiej: Pasję Chrystusa (Agnus Dei), Eucharystię (O salutaris hostia), Trójcę Świętą (Hi tres unum sunt), Tablice Praw (Si vis ad vitam). Główną dekorację stanowią dwie grupy rzeźb w kaplicach bocznych: Ludwik XVI któremu anioł pokazuje drogę do nieba autorstwa François Joseph Bosio, oraz Maria Antonina podtrzymywana przez alegorię religii dłuta Jean-Pierre Cortot. Rzeźby podkreślają wiarę króla i królowej, nie wspominają o ich tragicznej i okrutnej śmierci. Król ubrany jest w płaszcz koronacyjny podbity futrem gronostajowym, na szyi ma łańcuch Zakonu Ducha Świętego, który miał w dniu koronacji. Maria Antonina, z długimi rozpuszczonymi włosami klęczy przed alegorią Religii, powierzając jej jakby całą swoją rozpacz. Na cokołach marmurowe czarne tablice i dwa teksty: testament króla oraz ostatni list Marii Antoniny, który napisała z więzienia Consiergerie (Dozorcownia) do Elżbiety, siostry Ludwika XVI.

Przy wejściu do kaplicy pochowano Charlotte Corday (morderczynię Marata) oraz księcia Orleańskiego, Philippe – Egalité (Filipa Równość) który głosował za skazaniem króla na śmierć, ale i jego nie ominęła gilotyna. Na bocznych ścianach znajdują się reprodukcje obrazów: ostatni portret Marri Antoniny w więzieniu, który wykonał polski malarz  Kucharski, oraz jedno z nabożeństw w Kaplicy w XIX wieku. W krypcie, do której prowadzą kręte schody, w półmroku, znajduje się surowy ołtarz z białego i czarnego marmuru, ustawiony w miejscu, gdzie znaleziono ciała króla i królowej. Na zewnątrz temat śmierci odnajdujemy w dekoracjach przedstawiających skrzydlate klepsydry, symbol ulatującego czasu. Towarzyszą im makowe główki  – kwiaty Morfeusza, symbol snu: śmiertelni po dotknięciu makówką zapadają w sen. Na skwerze, przed kaplicą, siedzi zawsze sporo ludzi, jedzą kanapki w czasie przerwy obiadowej, młodzież dyskutuje, flirtuje. Ilu z nich wie, w jakim miejscu się znajdują?

Warto wiedzieć

Chapelle Expiatoire mieści się przy 29 rue Pasquier, metro Saint-Augustin (linia 9) lub Saint Lazare albo Havre Caumartin (linia 3). Otwarta jest przez cały rok, trzy dni w tygodniu (czwartek, piątek i sobota). Wstęp płatny 5 euro, studenci 3,5 euro, młodzież do lat 18 – bezpłatnie.

Czytaj dalej - strony: 1 2
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij