Paryż
Pomnik pamięci ściętego króla

Autor: Anna Derecki
Trudno zgadnąć, że jest tu coś ciekawego: niewielka budowla z okrągłą kopułą i prostym frontonem nie przyciąga uwagi, tym bardziej, że otaczają ją gęsto drzewa. Klasyczna, na planie krzyża greckiego, kaplica ta, arcydzieło architektury, celowo jest dyskretna.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Anna Derecki
Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
Na zewnątrz temat śmierci odnajdujemy w dekoracjach przedstawiających skrzydlate klepsydry, symbol ulatującego czasu. Towarzyszą im makowe główki – kwiaty Morfeusza, symbol snu: śmiertelni po dotknięciu makówką zapadają w sen.
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
  • Paryż. Pomnik pamięci ściętego króla
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Kaplica została poświęcona w 1826 roku, a już w 1830 roku, po Rewolucji Lipcowej, monarchia ponownie upadła. O kaplicy przestało się mówić, temat był niewygodny politycznie. W 1831 roku, Fontaine osobiście zdjął lilie wyrzeźbione w kaplicy – był to czas tzw. polowania na lilie. Wcześniej, w 1814 i 1815 roku zdejmowano z budynków napoleońskie orły i znaki « N ». W czasie Komuny Paryskiej, 6 maja 1871 roku nakazano rozebranie kaplicy. Czas na to nie pozwolił, komunardzi przegrali, kaplica ocalała. Oskarżano ją jeszcze wielokrotnie, że jest symbolem klerykalizmu i byłego systemu (Ancien Régime), a nawet policzkiem wymierzonym  Francji i jej republikańskim aspiracjom. W okresie III Republiki, parlament dwukrotnie rozważał zburzenie kaplicy, raz w 1882, drugi raz w 1888 roku. Odprawianie tutaj nabożeństw ustało w 1883 roku, po śmierci ostatniego kapłana, po którym nie wyznaczono następcy. Gniew ludu Paryża po raz ostatni zagroził kaplicy w lipcu 1914 roku, aż  budowla została w końcu wciągnięta na listę zabytków Francji.

Kaplica uderza na zewnątrz dużą prostotą : dorycki skromny portyk, sześcian pokryty kopułą, dwie boczne kaplice zwieńczone półkopułami. W środku, cztery zenitalne otwory wprowadzają światło dzienne i oświetlają wnętrze, które zaskakuje kontrastem dolnej i górnej części. Na dole puste, surowe ściany, ozdobione niszami. W części górnej bogate płaskorzeźby. Przedstawiają one przeniesienie prochów do Saint Denis, oraz symbole religii katolickiej: Pasję Chrystusa (Agnus Dei), Eucharystię (O salutaris hostia), Trójcę Świętą (Hi tres unum sunt), Tablice Praw (Si vis ad vitam). Główną dekorację stanowią dwie grupy rzeźb w kaplicach bocznych: Ludwik XVI któremu anioł pokazuje drogę do nieba autorstwa François Joseph Bosio, oraz Maria Antonina podtrzymywana przez alegorię religii dłuta Jean-Pierre Cortot. Rzeźby podkreślają wiarę króla i królowej, nie wspominają o ich tragicznej i okrutnej śmierci. Król ubrany jest w płaszcz koronacyjny podbity futrem gronostajowym, na szyi ma łańcuch Zakonu Ducha Świętego, który miał w dniu koronacji. Maria Antonina, z długimi rozpuszczonymi włosami klęczy przed alegorią Religii, powierzając jej jakby całą swoją rozpacz. Na cokołach marmurowe czarne tablice i dwa teksty: testament króla oraz ostatni list Marii Antoniny, który napisała z więzienia Consiergerie (Dozorcownia) do Elżbiety, siostry Ludwika XVI.

Przy wejściu do kaplicy pochowano Charlotte Corday (morderczynię Marata) oraz księcia Orleańskiego, Philippe – Egalité (Filipa Równość) który głosował za skazaniem króla na śmierć, ale i jego nie ominęła gilotyna. Na bocznych ścianach znajdują się reprodukcje obrazów: ostatni portret Marri Antoniny w więzieniu, który wykonał polski malarz  Kucharski, oraz jedno z nabożeństw w Kaplicy w XIX wieku. W krypcie, do której prowadzą kręte schody, w półmroku, znajduje się surowy ołtarz z białego i czarnego marmuru, ustawiony w miejscu, gdzie znaleziono ciała króla i królowej. Na zewnątrz temat śmierci odnajdujemy w dekoracjach przedstawiających skrzydlate klepsydry, symbol ulatującego czasu. Towarzyszą im makowe główki  – kwiaty Morfeusza, symbol snu: śmiertelni po dotknięciu makówką zapadają w sen. Na skwerze, przed kaplicą, siedzi zawsze sporo ludzi, jedzą kanapki w czasie przerwy obiadowej, młodzież dyskutuje, flirtuje. Ilu z nich wie, w jakim miejscu się znajdują?

Warto wiedzieć

Chapelle Expiatoire mieści się przy 29 rue Pasquier, metro Saint-Augustin (linia 9) lub Saint Lazare albo Havre Caumartin (linia 3). Otwarta jest przez cały rok, trzy dni w tygodniu (czwartek, piątek i sobota). Wstęp płatny 5 euro, studenci 3,5 euro, młodzież do lat 18 – bezpłatnie.

Czytaj dalej - strony: 1 2

Zajrzyj na te strony:

Poczytaj więcej o okolicy:

Komentarze: brak

Komentarze zamknięte.

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Obserwuj stronę na Google+
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij