Kyzył Kum
Przez Czerwoną Pustynię

Od czasu do czasu mijamy maleńkie skupiska zieleni, przy nich drogowe punkty kontrolne. W porze obiadu zrobiliśmy postój przy niewielkiej przydrożnej restauracji. Parę stolików ze wschodnimi ławami do siedzenia „po turecku”. Jedzenie w niewielkim wyborze, ale znakomite.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Cezary Rudziński
Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
Ruszyliśmy dalej. Krajobraz zmienił się diametralnie. Żegnaj pustynio! Jest woda, a więc i życie...
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
  • Kyzył Kum. Przez Czerwoną Pustynię
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Główna, ponad 300-kilometrowa droga z Buchary do Chiwy, poprowadzona została przez pustynię Kyzył Kum – Czerwoną –  od koloru kwitnących na niej na wiosnę kwiatów, niemal dokładnie dawnym Jedwabnym Szlakiem.

Tyle tylko, że obecnie niewielki jej odcinek przebiega przez Turkmenistan. Trzeba więc jechać objazdem, nadkładając ponad sto pięćdziesiąt kilometrów. Fragmenty tych szos są dobre, nawet standardu europejskich dróg szybkiego ruchu. Sporo odcinków znośnych. Ale dziesiątki kilometrów, w tym część w przebudowie, wręcz koszmarnych. Po bokach dróg są piaski pustyni i jej rzadka roślinność, głównie ostre trawy i krzewy.

W pewnym momencie dostrzegliśmy okrągłe, wojłokowe jurty obozowiska koczowników. – Zapewne należą do Kazachów – powiedział z naciskiem nasz przewodnik Szach – bo Uzbecy już od dwu wieków prowadzą osiadły tryb życia. Zatrzymaliśmy się, podeszły do nas dzieciaki, później ich matka. Przy jednej z dwu jurt spotkaliśmy mężczyznę. Było to małe obozowisko dwu spokrewnionych ze sobą rodzin. Warunki życia prymitywne. Kuchnia przypominała raczej składzik wyrzuconych przedmiotów zbędnych. Ich źródłem utrzymania jest hodowla owiec i baranów.

Kilkanaście kilometrów dalej tuż przy szosie stał patrząc na nas dorodny baktrian – azjatycki dwugarbny wielbłąd. Bez poganiacza, nawet uzdy. W zasięgu wzroku nie widać było człowieka ani innych zwierząt. Widocznie zwierzę samo znało drogę do domu.

Od czasu do czasu mijaliśmy jakieś maleńkie skupiska zieleni, przy nich drogowe punkty kontrolne. W porze obiadu zrobiliśmy postój przy niewielkiej przydrożnej restauracji. Parę stolików ze wschodnimi ławami do siedzenia „po turecku”, kilka z normalnymi – na zewnątrz pod zadaszeniem. Obok prymitywny kran z wodą, kilkadziesiąt metrów dalej, na pustyni, „sławojka”. Jedzenie w niewielkim wyborze, ale znakomite. Nareszcie prawdziwe szaszłyki z baraniny, a nie z kurcząt czy twardawej wołowiny. Świetnie przyprawione, podobnie jak kebaby. Do tego płaskie chlebki, warzywa, zielona herbata w pialach – filiżankach bez uszek.

Mijały godziny monotonnej jazdy. W pewnym momencie, niemal na horyzoncie pojawiło się, jak gdyby fatamorgana: rozległe pasmo wody. To jedna z dwu największych rzek Azji Środkowej, Amu Daria. Musieliśmy przejechać jeszcze sporo kilometrów aby znaleźć się na wysokiej nadrzecznej skarpie. Nurt był jednak w odległości niemal kilometra, przy dużej różnicy poziomów. Trudno jednak było nie zejść do tej rzeki i nie umoczyć w niej chociażby rąk i stóp. Mimo iż byliśmy na gorącej pustyni, woda okazała się chłodna. Kilku rybaków przygotowywało sieci do kolejnego połowu.

Ruszyliśmy dalej. Krajobraz zmienił się diametralnie. Żegnaj pustynio! Jest woda, a więc i życie. Pola uprawne, sady, winnice. Mijaliśmy mniejsze miejscowości, a wreszcie dostrzegliśmy wysokie mury obronne Chiwy.

 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia
ARTYKUŁ NALEŻY DO CYKLU Jedwabny  Szlak

Jedwabny Szlak

Był to najdłuższy w dziejach lądowy szlak handlowy. W czasach starożytności i w średniowieczu łączył Europę z Dalekim Wschodem...

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij