Malá Tŕňa
Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj

Tokaj je len jeden – czytam hasło na tablicy przed wieżą wybudowaną w ramach programu Tokajski szlak winny. Ale słowacka część Tokaju dopiero czeka na wpis na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Anna Ochremiak
Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
Wieżę zbudowano w 2015 r. Jest ogólnodostępna, monitorowana, podświetlona nocą. Energię czerpie ze słonecznej baterii.
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj
  • Malá Tŕňa. Spojrzenie z wieży na słowacki Tokaj

Na stoku wzgórza wśród winnic stoi widokowa wieża w kształcie ażurowej beczki. Nie dziwota: jesteśmy wszak w królestwie wina.

Z górnego tarasu roztacza się ładna panorama na słowacką część tokajskiego regionu winnego.

Wzgórza

Po metalowych schodach wychodzę na platformę widokowa położoną 12 m nad ziemią. Sama konstrukcja jest jeszcze o metr wyższa. Za plecami mam Wzgórza Zemplińskie (po słowacku to Zemplínské vrchy, po węgiersku Zempléni-szigethegység albo Zempléni-rögök), maleńkie odosobnione pasemko należące do Zachodnich Karpat Wewnętrznych. Najwyższym tu wzniesieniem jest Rozhľadňa (469 m n.p.m.), a nasza wieża stoi na stokach Šimonov vrch (331 m), między miejscowościami Malá Tŕňa i Černochov, na wysokości 190 m n.p.m. Południowe skłony tych wzgórz zajmują tokajskie winnice.

Niziny

Przede mną rozległa równina. To nizina Wschodniosłowacka (Východoslovenská nížina), która jest północno-wschodnim skrajem Wielkiej Niziny Węgierskiej. Gdzieś tam w oddali, kilka kilometrów na południe od Wzgórz Zemplińskich, w miejscu, gdzie Bodrog przecina granicę z Węgrami i płynie w stronę miasteczka Tokaj, by tam połączyć się z Cisą, leży najniżej położony punkt Słowacji – 94 m n.p.m. Niedaleko od tego miejsca znajduje się Slovenské Nové Mesto, które – nim podzieliła je granica, było częścią większego Sátoraljaújhely. Widać je w oddali.

Góry

Perspektywę od zachodu zamyka długie pasmo górskie, wyższe od tego, na którym stoimy. To ciągnące się południkowo Góry Slańskie (Slanské vrchy), które ku południowi, za granicą przechodzą w Góry Zemplińskie zwane też Górami Tokajskimi (Zempléni-hegység lub Tokaji-hegység). Trudno rozeznać się w geografii tokajskiego pogranicza. A to przez geografów słowackich i węgierskich, którzy dzielą te góry na odrębne pasma. Na szczęście nasi – geomorfologicznie pasmo tworzy jedną całość – wszystkie te góry i wzgórza zbierają w jeden 80-kilometrowy łańcuch i nazywają Górami Tokajsko-Slańskimi.

Po co tyle geografii?

Historycznie ten obszar stanowił jedno. Tokajski region winiarski został ustanowiony w 1737 r. w należącej wtedy do Węgier krainie Zemplin. Królewski dekret wytyczył jego zasięg, określił, na których stokach można uprawiać tokajskie szczepy, na których nie. W 1920 roku, gdy traktatem w Trianon usankcjonowano rozpad monarchii Habsburgów i powstanie nowych państw – tu Czechosłowacji i Węgier, granica podzielił region tokajski na nierówne części. Po słowackiej stronie znalazło się około 10 proc. obszaru. Teraz dla turysty granicy praktycznie już nie ma. Ale to węgierska część regionu kojarzy się powszechnie z winem – tokajem. W 2002 r. została wpisana na listę dziedzictwa światowego UNESCO. Zdecydowały o tym walory przyrodnicze, architektoniczne i kulturalne, a przede wszystkim tradycje winiarskie. Słowacka część Tokaju, zgłoszona już z tych samych przyczyn, dopiero czeka na wpis.

Tokaj jest tylko jeden

Tokaj je len jeden – czytam hasło na tablicy przed wieżą wybudowaną w ramach programu Tokajski szlak winny. Program ten jest wynikiem… słowacko-szwajcarskiej współpracy. Wieżę zbudowano w 2015 r. Jest ogólnodostępna, monitorowana, podświetlona nocą. Energię czerpie ze słonecznej baterii. Na tarasie widokowym opisano panoramy, można skorzystać z lunety. Poniżej, na tablicach reklamują się słowackie winnice.

 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Obserwuj stronę na Google+
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij