Kolejki wąskotorowe gęstą siatką znaczyły kiedyś kraj. Najwięcej było ich na przemysłowym Śląsku, ale docierały nawet do dalekich zakątków puszczy białowieskiej i przeciskały się między bieszczadzkimi szczytami. Dziś stoją bezczynnie w muzeach. 

Ogromny zbiór najróżniejszych pojazdów wąskotorowych stoi wokół dawnej stacji w Sochaczewie pod Warszawą. Na tej ekspozycji, która jest oddziałem Muzeum Kolejnictwa w Warszawie, zgromadzono najbogatszy w Europie zbiór pojazdów wąskotorowych o rozstawie szyn od 650 do 1000 mm. Do najciekawszych eksponatów należą tzw. bryka Piłsudskiego, wagon kolei konnej z Mrozów, drezyna z karoserią samochodu „Warszawa”, platformy do przewozu amunicji, salonka wojskowa, oraz najstarsze w Polsce parowozy kolei wąskotorowych (m.in. Krauss z 1896 roku).

Ciekawe jest oryginalne pomieszczenie dyżurnego ruchu wyposażone w dawne urządzenia. W dwu salkach zobaczymy wystawy opowiadające o historii kolejek wąskotorowych w Polsce, a o historii kolejki sochaczewskiej w szczególności. Są tu  fotografie, mundury kolejarzy, bilety, pieczątki, modele pociągów i inne ciekawe drobiazgi.

Od czerwca do października w każdą sobotę  można się wybrać z muzeum na 18-kilometrową przejażdżkę do Wilcz Tułowskich ze spacerem z przewodnikiem po Puszczy Kampinoskiej i ogniskiem w Osadzie Puszczańskiej nad kanałem Łasica. Powrót zabytkowym składem do Sochaczewa.

Warto wiedzieć

Wąskotorowa kolej Sochaczewska została zbudowana w 1922 roku. Trasa miała około 33 km i łączyła Sochaczew z Piaskami Królewskimi (tu ładowano drewno pozyskiwane w puszczy kampinoskiej) i z Wyszogrodem (stacja była na lewym brzegu Wisły, inaczej niż miasto). Po drodze było 16 stacji i przystanków. Główną stacja był Sochaczew Wąsk. (teraz Sochaczew Muzeum). Linię zamknięto 30 listopada 1984 roku o godzinie 15:35. Godzinę tę wskazują wszystkie zegary w muzeum.