„Obowiązkowym” obiektem do zwiedzenia w Zlinie, jest jedna z najnowocześniejszych wystaw w Czechach. To wspomniana „Princip Baťa”. Przedstawia ona historię firmy Bat’a. Od warsztatu szewskiego z końca XIX w., poprzez taśmy produkcyjne fabryki, aż po nowoczesny salon sprzedaży.
Na razie łodzie stoją bezczynnie na przystani oczekując na przybycie turystów. Mamy nadzieję, że sytuacja epidemiczna wkrótce poprawi się i jaskinie ponownie powitają gości.
Tradycję produkcji drewnianych mebli giętych w Bystřicy pod Hostýnem obecnie kontynuuje firma TON. Wszystkim, którzy chcą zapoznać się z procesem produkcji mebli firma proponuje zwiedzanie zakładu.
Technika stosowana jest od XVIII wieku, niektóre formy drewniane mają nawet 300 lat, korzysta z nich już siódme pokolenie drukarzy. W Czechach (na Morawach) tradycyjną produkcję modrodruku kontynuują dwa rodzinne zakłady.
Legenda głosi, że w XIII wieku w czasach najazdów Tatarów, w lasach na wzniesieniu ukrywali się ludzie. Czuli się tu bezpiecznie, ale brakowało im wody i modlili się o nią do Matki Boskiej.
Obecnie pałac jest własnością miasta. Sala terrena na parterze stanowi pomieszczenie reprezentacyjne. Na tym poziomie znajdują się również miejskie centrum informacyjne i galeria sztuki urządzająca ogólnokrajowe wystawy artystyczne i muzeum miejskie.
Klasztor w Sazawie był czwartym jaki powstał w Czechach i od początku miał wyraźnie charakter słowiański. Równocześnie był on ostatnim, ale najważniejszym czeskim ośrodkiem piśmiennictwa starosłowiańskiego.
Piękny ogród i park stanowią nieodłączną część tutejszej reprezentacyjnej architektury magnackiej siedziby. Ogród założono na początku XVIII w. równolegle z budową pałacu. Ze względu na rzeźbę terenu na tarasach.
Szczególne miejsce wśród tutejszych zabytków zajmuje jednak fara – parafialny, a zarazem dziekański kościół św. Franciszka Ksawerego. Zajmuje ona, wraz z kompleksem dawnego klasztoru jezuitów, jedną z dwu wąskich pierzei rynku.
Tomasz Baťa przekształcił to morawskie miasteczko w duży ośrodek przemysłowy zabudowany jak gdyby klockami. Pomagał mu fakt, ze w roku 1923 wybrano go na starostę którym pozostał aż do śmierci.
