Perpignan
Stolica francuskiej Katalonii
Ważnym zabytkiem jest też Palais des Rois Majorque – Pałac Królów Majorki z XIII wieku, w sercu Perpignan. Gotycki, z okazałymi łukami, zbudowany z otoczaków rzecznych i cegieł a obramowania drzwi, okien, narożników i schodów z ciosanych kamieni. Na dole są bogato zdobione kaplice ułożone jedna na drugiej, tworzące kompleks przypominający feudalną wieżę. Całość składa się z kilkunastu części i obiektów: donżonu, jadalni, sypialni i apartamentów królewskich, Białego Pałacu, pokoju nazywanego Majorkańskim, galerii i kaplic: św. Krzyża i Marii Magdaleny oraz galerii i jadalni królowej. W skrzydle południowym zaś Wielkiej Sali. Obok dolnej kaplicy jest zakrystia, do górnej prowadzi galeria.
Loge de Mer i klasztory
Z zabytków świeckich miasta ważnym jest także Loge de Mer – Loża Morza z arkadami. Pierwotnie było to targowisko dla handlu morskiego z siedzibami głównych armatorów oraz ważny punkt spotkań marynarzy i miejsce, gdzie negocjowano umowy morskie z Katalonią. Współcześnie mieści się w nim biuro turystyczne. Obok stoi ratusz. Na placu przed Lożą, noszącym nazwę Place de la Loge, stoi posąg Aristide Maillola (1861-1944), artysty malarza, rzeźbiarza i projektanta tkanin, „Wenus z naszyjnikiem”.
Szczególnie cenne w Perpignan są obiekty sakralne. W średniowieczu miasto było siedzibą kilku klasztorów: dominikanów i ich odrębnej gałęzi „żebraczej” nazywanej Trzecim Zakonem, franciszkanów, karmelitów, kanoników Saint-Sauveur, klarysek, Pokutujących Kobiet – byłych, pokutujących prostytutek. Zostały one jednak w XVI w. wygnane przez augustianów, którzy przejęli ten klasztor. Niektóre monastery były dużymi zespołami. Np. franciszkanów w dzielnicy Saint-Mathieu posiadał trzy kościoły, czworoboczny krużganek i liczne budynki klasztorne. Pozostało po nim jednak już tylko kilka ślepych arkad na ścianach sąsiednich budynków.
Katedra św. Jana Chrzciciela
Najważniejszą budowlą sakralną w mieście jest katedra św. Jana Chrzciciela, zbudowana z kamieni rzecznych i ciosanych skał. Wielka: ma 80 m długości, 18 m szerokości i 26 m wysokości. Zaczęto ją budować w roku 1324 jako gotycką, trzynawową. Po rozpoczętych wkrótce bratobójczych walkach prace wznowiono w 1433 r., całość ukończono jednak dopiero na początku XVI w. Jej wyposażenie zmieniało się na przestrzeni wieków: od elementów gotyckich, poprzez renesansowe, barokowe i neoklasycystyczne, po neogotyk.
Biały renesansowy, alabastrowy ołtarz główny wykonał na przełomie XVI i XVII w. Burgund Claude Perret. Ale centralną figurę w nim, z pozłacanego drewna, wyrzeźbiono dopiero wiek później. Cały ołtarz tematycznie poświęcony jest patronowi katedry. W predelli, dolnej części retabulum, nastawy ołtarzowej, są to sceny z ostatnich chwil Jezusa: Ostatnia Wieczerza, Biczowanie i Agonia. Nad nią ścięcie św. Jana Chrzciciela i Uczta Heroda. W środkowej części: kazanie św. Jana Chrzciciela i Chrzest Chrystusa. A w górnej ołtarza: Nawiedzenie, Matka Boska z Dzieciątkiem, Narodzenie św. Jana Chrzciciel, Ostatnia Wieczerza i Biczowanie. Sklepienie prezbiterium wykonano w XV wieku.
Połączone świątynie
Bogate jest wyposażenie wnętrza i kaplic. W pobliżu drzwi do prezbiterium znajdują się romańska chrzcielnica z rzeźbionego marmuru z XI wieku. W kaplicy św. Gaudérique’a jest barokowy ołtarz, dzieło Louisa Générésa (1685-87). Następne poświęcone są m.in.: św. Teresie z Ávili (XVIII wiek) i Niepokalanemu Poczęciu z barokowym ołtarzem Trémullasa Młodszego (1699-1703) oraz obrazem P.-J. Rieudemonta (1732) przedstawiającym „Perpignan uwolniony od zarazy”. Ostatnia po lewej stronie, to Kaplica Dusz Czyśćcowych z końca XIX wieku.
Za przejściem pod organami znajduje się kaplica Matki Boskiej z Correchs, która niegdyś była boczną nawą wcześniejszego kościoła z 1025 roku. Znajduje się tam leżąca figura Sancha I (1276-1324), jedynego króla Majorki, który mieszkał w Perpignan. Z różnych okresów: końca XIX i początku XX w. jest wyposażenie kaplic po prawej stronie nawy. Z jednym wyjątkiem: kaplicy Chrystusa Pobożnego z XV wieku przylegającej do katedry. Zbudowano ją aby umieścić w niej drewnianą, realistyczną figurę Chrystusa na krzyżu uchodzącą za wyjątkowe dzieło sztuki średniowiecznej.
Relikwie i organy
Katedra w Perpignan posiada dwa organy: główne i chórowe. Te pierwsze i ważniejsze zbudowano w XIV wieku, chociaż z późniejszymi piszczałkami. Jest ich 5057 i posiadają 58 głosów rozmieszczonych na czterech manuałach i pedałach. Katedra szczyci się też posiadaniem relikwii św. Jana Chrzciciela. Popiersia-relikwiarza z polichromowanego drewna, srebra i kryształów, którego koronę wykonał Pierre Hugot w XVII wieku. Oraz ramię św. Jana z pozłacanego brązu i emalii, wykonane przez firmę Armand-Cailla w Lyonie pod koniec XIX wieku. Ponadto fragmenty kości świętego.
perpignan, btw, opis miasta, od strony historycznej, ale częściowo też krajoznawczej, u normana daviesa, „vanished kingdoms”, rozdział „aragon: a mediterranean empire”.