Kalisz
Tradycje pielęgniarstwa w muzeum
Największym zaufaniem Polaków cieszą się strażak i pielęgniarka. Ratują życie, dbają o zdrowie. Dziś o tych na drugim miejscu.
Historia pielęgniarstwa sięga wielu wieków. W Polsce pielęgniarstwo opierało się do XIX wieku na charytatywnej pracy zakonników i zakonnic. Również w XIX wieku opiekę nad chorymi sprawowały siostry zakonne.
W zawieranych z nimi kontraktach podawano zakres obowiązków i wysokość wynagrodzenia. Pielęgniarki opiekowały się chorymi, wykonywały zalecenia lekarskie, pracowały w kuchni, piekarni czy pralni. Ale miały zagwarantowaną opiekę po wypadku w pracy czy w chorobie. A nawet godny pochówek.
Pierwsze szkoły pielęgniarstwa
W latach 30. XIX wieku ukazały się pierwsze podręczniki opisujące jak opiekować się chorymi. Na przełomie wieków XIX i XX w szpitalach jedna pielęgniarka obsługiwała ponad 30 chorych. W opiece nad nimi pomagały im zakonnice.
Pierwsze świeckie szkoły pielęgniarskie utworzono we Lwowie, Krakowie i Poznaniu. Uczono w nich anatomii, higieny, pierwszej pomocy i dietetyki. Po I wojnie światowej w roku 1921 powstała w Poznaniu Wyższa Szkoła Pielęgniarek i Higienistek PCK. Po sześciu latach szkoły średniej, ukończeniu 18 lat i pozytywnej opinii o przydatności do zawodu kandydatki uczyły się dwa lata.
W tym samym roku w Warszawie powołano Warszawską Szkołę Pielęgniarstwa a w roku 1925 założono Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych. Dziesięć lat później Sejm uchwalił Ustawę o pielęgniarstwie, w której określono obowiązek zdania egzaminu państwowego. Po II wojnie światowej zakładano licea pielęgniarskie i policealne szkoły medyczne. W latach 70. XX wieku zorganizowano kształcenie pielęgniarskie na poziomie uniwersyteckim. Powstawały wydziały pielęgniarstwa w większych miastach: w Lublinie, Katowicach, Poznaniu, Wrocławiu i Krakowie.
Podobnie było z położnymi
Dawniej położną nazywano akuszerką. Była to kobieta zajmująca się zawodowo odbieraniem porodów i opieką nad rodzącą. Kobiety niewykwalifikowane, odbierające porody nazywano babami. Ponieważ po wojnie brakowało wykwalifikowanych położnych, organizowano trzyletnie szkoły położnicze, a od roku 1950 izby porodowe. Od lat 70. likwidowano izby porodowe a porody odbywały się w szpitalach lub w domu. W roku 1996 Akademia Medyczna w Lublinie zorganizowała pierwsze magisterskie studia położnicze.
Kaliskie szkoły pielęgniarek
We wrześniu 1953 r., w nowym gmachu przy ulicy Kaszubskiej 43 otwarto dwuletnią Państwową Szkołę Pielęgniarstwa w Kaliszu. Miała ona cztery pomieszczenia klasowe, dwie sale demonstracyjne, bibliotekę, świetlicę, salę gimnastyczną, stołówkę i internat. Wszystkie uczennice mieszkały w internacie a do domu jechały raz w miesiącu. Mieszkały w pokojach wieloosobowych. Uczennice przez trzy miesiące uczyły się teorii, a potem praktykowały w szpitalach i przychodniach.
Od 1960 r. Liceum Medyczne Pielęgniarstwa w Kaliszu kształciło średnią kadrę medyczną przez cztery lata. Później zmieniono nazwę placówki na Zespół Szkół Medycznych w Kaliszu. W latach 1980-90 co roku opuszczało szkołę ok. 150-170 absolwentek. Potem zainteresowanie nauką w tym kierunku sukcesywnie spadało. W latach 2000-02 szkoła nie kształciła już pielęgniarek.
Kształcenie na kierunku pielęgniarskim wznowiono w roku szkolnym 2002/03 w Medycznym Studium Zawodowym im. Marii Skłodowskiej-Curie. Egzaminem wstępnym była rozmowa kwalifikacyjna. Nauka trwała 2,5 roku a absolwenci i absolwentki mogli pracować w placówkach służby zdrowia, opiekuńczych i prowadzić prywatną praktykę.
Zdjęcie zbiorowe kadry pedagogicznej i uczennic z czteroletniego
Liceum Medycznego w roku 1956 .