Modena
Ostatni diukowie z rodu d’Este

Schyłkiem lat 20. XIX w. Modena stała się silnym ośrodkiem agitacji karbonarskiej. W jej zaś ramach niezwykłych i do dziś niejasnych projektów politycznych skorelowanych z osobą jej władcy.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Jarosław Swajdo
Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
Rok 1815 anulował zmiany rewolucyjne i napoleońskie, zaś proklamowana przez kongres wiedeński zasada legitymizmu została na Półwyspie Apenińskim uskuteczniona i gorliwie i dokładnie.
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
  • Modena. Ostatni diukowie z rodu d’Este
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Partycypacja w owych zakulisowych projektach samego ambitnego modeńskiego diuka, którym rzecz jasna kierowała tutaj głównie żądza uzyskania korony, raczej chyba jednak sardyńskiej niż włoskiej, z oczywistych względów nie jest atoli łatwa do ustalenia. Zwłaszcza zaś biorąc pod uwagę ? zdawać się może ? jego gwałtowną woltę polityczną podczas nieodległych wydarzeń lat 1830-31. Wtedy Franciszek nie tylko odmówił poparcia dla szykowanego na 5 lutego 1831 roku karbonarskiego powstania w Modenie, Parmie i papieskich legacjach, które organizował modeński spiskowiec Ciro Menotti (1798?1831). Uprzedzając jego wybuch energicznie przystąpił do rozbicia liberalnej konspiracji i nakazał dwa dni wcześniej, 3 lutego, przeprowadzenie aresztowań jej członków w Modenie (m.in. Ciro Menottiego).

Wnet zaś ze swego dobrowolnego schronienia w Mantui w austriackim Królestwie Lombardzko-Weneckim wezwał na pomoc Rakuszan. Interweniując w ramach Świętego Przymierza odbili oni Modenę 6 marca 1831 roku, której próbował bronić pochodzący z Reggio Emilia karbonariusz i weteran wojen napoleońskich gen. Carlo Zucchi (1777-1863). Natomiast Ciro Menotti, pierwej przygotowujący nieudaną insurekcję także w Państwie Kościelnym, dokąd w ścisłym kontakcie z księciem Modeny, został po wspomnianym ujęciu zabrany przez Franciszka do Mantui, by powróciwszy do Modeny być skazanym na śmierć i straconym w miejscowej cytadeli 26 maja 1831 roku. Egzekucja na młodym włoskim patriocie, który ? choć sam nie bez rys ? stał się ipso facto jednym z męczenników Risorgimento, wywołała głębokie oburzenie opinii publicznej i to nawet w kręgach dalekich od karbonariuszy czy wręcz wrogich im. Uznano ją za ohydny mord polityczny tudzież za przejaw osobistej zemsty cynicznego i podstępnego księcia (którym pewnie powodowała też chęć usunięcia niewygodnego i potencjalnie groźnego świadka spisku esteńskiego).

Pod ochroną Austrii

Rządy po Franciszku IV zmarłym 21 stycznia 1846 roku objął jego syn, także Franciszek, jako Francesco V di Modena (Francesco V Ferdinando Geminiano d’Asburgo-Este). Starszy z dwóch takowych, a w sumie drugie z czworga dzieci swego poprzednika, światło dzienne ujrzał w 1819 roku. Wychowany przez jezuitów i o charakterze prawdopodobnie łagodniejszym od ojca kontynuował jego rządy w duchu reakcji wspierając się o dynastyczne powiązania z jej ówczesną europejską ostoją Austrią (oddany Austrii wprowadził 1847 do Modeny wojska cesarskie). Podczas włoskiej Wiosny Ludów opuścił 21 marca 1848 roku Modenę udając się do Austrii (skąd pod jej ochroną wrócił w sierpniu 1848 r.).

Finis Mutinae

Dekadę później Księstwo Modena-Reggio przestało istnieć. Pod koniec drugiej włoskiej wojny o niepodległość, której w państwach środkowowłoskich towarzyszyły propiemonckie wystąpienia ludności, uległo w czerwcu 1859 roku obsadzeniu przez sprzymierzone armie sardyńsko-francuskie (formalna detronizacja dynastii habsbursko-esteńskiej 20 VIII 1859). Parę miesięcy później weszło wraz z Parmą-Piacenzą, Romanią i Toskanią w skład powołanego pod auspicjami Królestwa Sardynii efemerycznego konfederacyjnego tworu o nazwie Zjednoczone Prowincje Środkowych Włoch (Province Unite del Centro Italia). Wkrótce wynikiem stosownych plebiscytów z 11-12 marca 1860 roku zostały one prawnie już zaanektowane przez Regno di Sardegna (od 17 III 1861 Regno d’Italia).

Brigata Estense

Francesco V opuścił swe księstwo 11 czerwca 1859 roku (zatem siedem dni po bitwie pod Magentą). Tym razem opuścił je już na zawsze. Podobnie jak poprzednio schronił się na początku w Mantui śledząc stamtąd rozwój wydarzeń. Z księciem poszło około 3,6 tysiąca najwierniejszych mu żołnierzy. Stworzyli oni na wygnaniu jednostkę wojskową zwaną Brigata Estense (Regia Ducale Brigata Estense). Brygada stacjonowała w różnych miejscach Veneto wtedy jeszcze znajdującego się pod panowaniem Austrii. Jej stan osobowy urósł do pięciu tysięcy. Zasilali ją między innymi ochotnicy z byłego Ducato di Modena e Reggio, którzy woleli przeprawę przez Pad i oddanie swych usług księciu niźli bycie wcielonymi do armii nowo narodzonego zjednoczonego Królestwa Włoch.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3
Dodano: 14 lutego 2018; Aktualizacja 8 marca 2018;
 
Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Doceniają nas!

 

Stowarzyszenie Dziennikarzy Podróżników Globtroter wyróżniło Otwarty Przewodnik Krajoznawczy nagrodą
za najciekawsze publikacje turystyczne w 2019 r.

Cieszymy się!

 

Pisz razem z nami

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij