Mġarr
Ścieżką nad Gliniastym Klifem
Wysiadamy z autobusu i zaczynamy turystyczny dzionek kawą i białym winem w knajpce w widokiem na morze.
Poniżej Golden Bay (Il-Mixquqa), spora zatoka z jedną z najbardziej znanych i najpiękniejszych piaszczystych plaż na Malcie. Znajduje się w okręgu miasteczka Mġarr, w północno-zachodniej części wyspy.
Teraz do morza
Piasek tu biały i czysty, woda długo płytka. Jest październikowe przedpołudnie, słońce grzeje, woda ciepła. Czytam jednak ostrzeżenia, że przy wietrznej pogodzie fala bywa wysoka a prądy wsteczne – niebezpieczne. Gdy nad plażą powiewa czerwona flaga nie wolno wchodzić do wody. Ale to nie dziś, żadnej flagi nie ma. Plaża strzeżona jest tylko od czerwca do września.
Po prawej wielkie hotelisko i plażowa infrastruktura, po lewej, u podnóża Clay Cliffs (Gliniaste Klify) nieco spokojniej. Chlapiemy się w wodzie i nabieramy sił na wycieczkę wzdłuż wybrzeża. To nasz cel na dzisiejsze popołudnie.
Szaro-rude urwiska
Clay Cliffs to malowniczy odcinek dzikiego wybrzeża, ponoć jedna z atrakcyjniejszych tras spacerowych na Malcie. Cały czas wiedzie krawędzią czasem szarego, czasem rdzawego urwiska. Wznosi się ono na wysokość ok. 35 m nad poziomem morza w samej koronie. Zbocza mają nachylenie przekraczające 45 st., a ze względu na budowę geologiczną i erozję, są podatne na osunięcia. Zdobią je liczne ostańce i ciekawe formacje skalne. Nie są to najwyższe falezy na Malcie – tu prym wiodą Klify Dingli na południowym zachodzie wyspy, które sięgają 253 m n.p.m. Ale jakże urokliwe.
Miejscami ścieżka przybiera postać wygodnej utwardzonej dróżki, miejscami wymaga nieskomplikowanej wspinaczki – trzeba sobie trochę pomagać rękami. Na nogach miałam turystyczne sandały i to mi w zupełności wystarczyło. Ale wyobrażam sobie, że po deszczu może być obrzydliwie ślisko. Trasa jest bardzo eksponowana na słońce – trudno znaleźć odrobinę cienia.
Cztery zatoki
Pierwszym naszym przystankiem jest zabytkowa, jedna z wielu wybudowanych przez joannitów w 1637 roku wież obserwacyjnych – Torri ta’ Għajn Tuffieħa (Għajn Tuffieħa Tower). Otwiera nam się widok na kolejną zatoczkę o tej samej nazwie Għajn Tuffieħa (Riviera Bay). Tu także jest ładna plaża, mniej uczęszczana od poprzedniej i bez hotelowej obudowy. Ceniona jest jednak za dziki charakter, czerwonawy piasek i otaczające ją urwiska. Nasza ścieżka ponad nią nieco się obniża i wiedzie przez suche zarośla, ale nie schodzimy na sam dół – dojście z korony klifu do morza prowadzi po dwustu stopniach.
Od teraz towarzyszy nam panorama, w której dominuje ścięty równo półwysep il-Qarraba (u jego nasady jest fantastyczny punkt widokowy) oraz ukryta za nim zatoczka Qarraba. Piasku tu niewiele, ludzi też. Wyrzeźbione przez wiatr i wodę klify są tu szare i ostro spadają do morza. Do plaży prowadzi bardzo stroma ścieżynka.
Na koniec nasza droga łagodnie opada w stronę kolejnej zatoki Ġnejna, oodwiedzanej chętniej przez tutejszych mieszkańców. Nad nią kolejna wieża strażnicza z tego samego czasu co poprzednia – Lippija Tower (Torri ta’ Lippija).
Uwaga na autobusy
Wysiadłyśmy na Għajn Tuffieħa Bus Terminus. Dojeżdżają tu autobusy z Valetty i Mosty (my dotarłyśmy z Mellieħy). Kłopot był z powrotem. Do Ġnejna Bay komunikacja kursuje tylko sezonowo, w październiku musiałyśmy szukać przystanku w pobliskim miasteczku Mġarr.
























Dodaj komentarz