Noravank
Klasztor wśród pomarańczowych skał

To niewielki, ale jeden z najważniejszych kompleksów klasztornych Armenii. Odegrał on znaczną rolę w jej dziejach, kulturze oraz religii i duchowości. A współcześnie jest niezwykłym przykładem odbudowy i rewaloryzacji zabytku.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Cezary Rudziński
Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
Monastyr Noravank stoi we wspaniałej scenerii. Otoczony jest dzikimi, urwistymi skałami, w większości koloru czerwonego lub różowego, ale we fragmentach niezwykłego w przypadku formacji skalnych: jaskrawo pomarańczowego.
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
  • Noravank. Klasztor wśród pomarańczowych skał
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Na skalnej, nieco pochyłej półce w końcowej części wąwozu rzeczki Gniszik (Gniszkadżur), dopływu rzeki Arpa, trzy kilometry na wschód od wsi Amagu w regionie Vajk Armenii, znajduje się niewielki, ale jeden z najważniejszych kompleksów klasztornych tego kraju.

Odegrał on znaczną rolę w jego dziejach, kulturze oraz religii i duchowości. A i współcześnie jest niezwykłym przykładem odbudowy i rewaloryzacji zabytku zniszczonego częściowo przez trzęsienie ziemi w roku 1840, na koszt mieszkającego w Toronto w Kanadzie, ormiańskiego z pochodzenia lekarza Tigrana Adżetjana i jego żony Diany. To im zabytkowy monastyr zawdzięcza obecny wygląd. A jego ponowne poświęcenie, po trwających 11 lat pracach, w dniu 18 kwietnia 1999 roku stało się wielkim świętem. Z udziałem Katolikosa Wszystkich Ormian Garegina I (Karekina I), jego następcy, katolikosa Garegina II (Karekina II), wówczas arcybiskupa Narsesjana, biskupów: Mesropa Adżemjana i Avraama Mkrtchjana, obojga sponsorów rewaloryzacji oraz około 10 tys. wiernych, którzy z trudem ? co widziałem na zdjęciach ? zmieścili się na terenie klasztoru wewnątrz jego historycznych murów.

Droga do klasztoru

Monastyr Noravank stoi we wspaniałej scenerii. Otoczony jest dzikimi, urwistymi skałami, w większości koloru czerwonego lub różowego, ale we fragmentach niezwykłego w przypadku formacji skalnych: jaskrawo pomarańczowego. Atrakcję stanowi już sama droga do tego klasztoru kilkukilometrową, odchodzącą od większej, szosą wijącą się dnem kanionu. Warto przejść ją pieszo, a przynajmniej najciekawszy, najgłębszy fragment, i obserwować skały, pokrywającą je roślinność, a także liczne groty i jaskinie na różnych poziomach. W jednej z nich urządzona jest stylowa kawiarenka, w której można chwilę odpocząć i coś przekąsić oraz wypić. Na otoczonym murami klasztornym terenie znajduje się 12 budowli i obiektów umieszczonych na planie oraz zalecanych jako warte zobaczenia. O informację zadbano tu znakomicie. Przed każdym zabytkiem i innym obiektem stoi tablica w kilku językach ? korzystałem z niektórych wyczytanych na nich faktów i danych.

Ruiny kościoła Jana Chrzciciela

Najstarszym zabytkiem są, odsłonięte dopiero w trakcie wspomnianej rewaloryzacji w końcu minionego wieku, i zachowane do wysokości około 1 ? 1,5 metra, kamienne fundamenty i fragmenty ścian kościoła Surb Karapeta, jak Ormianie nazywają św. Jana Chrzciciela. Został on zbudowany w IX wieku i był niezwykle mały. Z trudem mieściło się w nim zaledwie kilka osób. Przypuszcza się, że przede wszystkim, a może nawet wyłącznie, kapłanów.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3

Poczytaj więcej o okolicy:

Dodano: 10 czerwca 2014; Aktualizacja 22 czerwca 2014;
 
Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij