Paryż
Narodziny Muzeum Cluny

Zbieractwo i prywatne kolekcjonerstwo antykwariuszy i amatorów sztuki uchroniło wiele z nich od zaginięcia. Jednym z kolekcjonerów, którego zbiory stały się zalążkiem zbiorów Muzeum Cluny był Aleksander du Sommerard.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Halina Puławska
Paryż. Narodziny Muzeum Cluny
Rozległa kolekcja prezentowana jest w pokojach i korytarzach opackiej rezydencji, na parterze i pierwszym piętrze oraz w pomieszczeniach term i w salach dobudowanych w XIX i XX w.
To już 10 lat! Materiał został zamieszczony w naszym portalu ponad dekadę temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Muzeum Cluny kształtowało się od początku XIX stulecia w atmosferze zainteresowania kulturą wieków średnich. Ale przede wszystkim – z potrzeby zabezpieczenia i ocalenia zabytków Francji po tragicznych doświadczeniach okresu Rewolucji Francuskiej, w czasie której szczególnie bezwzględnie objawił się wandalizm wobec spuścizny „królewskiej” Francji.

Zbieractwo i prywatne kolekcjonerstwo antykwariuszy i amatorów sztuki uchroniło wiele z nich od zaginięcia. Zbiory gromadzone były w prywatnych domach, bez możliwości ich wystawiania. Jednym z  kolekcjonerów, którego zbiory stały się zalążkiem zbiorów Muzeum Cluny był Aleksander du Sommerard – kolekcjoner wyjątkowy. Jego zainteresowanie życiem, obyczajami, rzemiosłem  ludzi średniowiecza  wpłynęły na charakter zbiorów. W efekcie zebrał du Sommerard wszystko, co odpowiadało tym zainteresowaniom: meble, biżuterię, przedmioty codziennego użytku, naczynia. Pozostawił ponadto kilka prac zawierających ilustracje opatrzone dokładnymi  opisami zabytków, szczegółowe studium term i pałacu Cluny, charakterystykę współczesnych mu czasów i rozwoju zainteresowań przeszłością, rozważania na temat procesu rozwoju sztuki francuskiej.

Dla swojej kolekcji nabył du Sommerard (w 1833 r.) Pałac Cluny – średniowieczną rezydencję opatów kluniackich, upaństwowioną w czasie Rewolucji i ocalałą z jej pożogi, podobnie jak przyległe ruiny łaźni rzymskich. Na wniosek Alberta Lenoira, antyczne ruiny term połączone zostały z pałacem, w celu wykorzystania obydwu budowli na muzeum sztuki średniowiecznej i antycznej.

W 1843 roku wdowa po Aleksandrze du Sommerard sprzedała kolekcję męża rządowi francuskiemu. W zapisie prawnym mówi się oficjalnie o utworzeniu Musée des Thermes et de l’Hôtel de Cluny i precyzuje, że będzie ono poświęcone zabytkom, meblom i obiektom sztuki antycznej, średniowiecznej i renesansowej. Syn Aleksandra du Sommerard – Edmund mianowany został dożywotnim kuratorem muzeum (pełnił tę funkcję przez 40 lat), zaś Albertowi Lenoir powierzono konserwację i organizację architektoniczną muzeum.

Czytaj dalej - strony: 1 2

Poczytaj więcej o okolicy:

Dodano: 16 lutego 2010; Aktualizacja 7 kwietnia 2021;
Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij