Trójgarb
Niebanalne tarasy i echa po bacówce
Trójgarb to dość charakterystyczny, zgodnie z nazwą trójwierzchołkowy, masyw w północnej części Gór Wałbrzyskich.
Wznosi się ponad 300 m ponad otaczające go kotliny i jest rozpoznawalny w panoramach oglądanych z licznych okolicznych wież. W całości porasta go świerkowy las z domieszką buka i innych drzew liściastych. Ale piękne panoramy zapewnia ulokowana na najwyższym wierzchołku wieża widokowa o dość ekstrawaganckim kształcie.
Trójgarb (778 m n.p.m.) cieszył się zainteresowaniem turystów jeszcze wtedy gdy nazywał się Sattelwald. A to za sprawą drewnianej wieży i tarasu widokowego a wkrótce i gospody. Zainwestował w nie Martin Engler, karczmarz ze Starych Bogaczowic (wtedy Altreichenau) w 1882 r. Obiekty te rozebrano wkrótce po wojnie a szczytowa polana porosła lasem.
Kosmiczna wieża
W 2018 r. na szczycie stanęła nowa, metalowo-drewniana wieża widokowa wysoka na 27,5 m. Podobnie jak masyw ma specyficzny kształt. W jej górnej partii znajduje się pięć trójkątnych tarasów widokowych, najwyższy na wysokości 23 m. Widać z nich Góry Wałbrzyskie z najbliższym Chełmcem, Masyw Ślęży, Rudawy Janowickie a nawet Karkonosze.
Przy ruinach bacówki
Do wieży podchodziłam z Lubomina żółtym szlakiem – to najkrótsza i najszybsza droga na szczyt. Zwłaszcza że można podjechać na spory parking przy ruinach dawnego schroniska PTTK. To była „Bacówka pod Trójgarbem”, otwarta w 1984 r. Przy okazji chciałabym się zatrzymać przy schroniskach typu „bacówka”. To był plan budowy w polskich górach sieci niewielkich schronisk turystyki kwalifikowanej. Inicjatorem projektu był Edward Moskała, znany ówczesny propagator pieszej turystyki górskiej i autor wielu przewodników oraz innych publikacji turystycznych. Projekt pierwszej bacówki opracował architekt Stanisław Karpiel z Zakopanego. I według niego w latach 1974-89 powstało 12 z 14 zbudowanych schronisk (w dwu przypadkach adaptowano istniejące budynki). Również 12 z 14 powstało w Beskidach i na ich pogórzach a tylko dwie w Sudetach – oprócz tej pod Trójgarbem także na przełęczy Okraj.
Wyczytałam, że „Bacówka pod Trójgarbem” w 2009 r. została uznana za najgorsze schronisko górskie (pierwszy ranking Magazynu Turystyki Górskiej „n.p.m.”). Rok później ją zamknięto a w 2017 r. rozebrano. Co zostało – widać na pierwszym zdjęciu w galerii. To jedyna z bacówek, która nie przetrwała do dziś.
Trzeba jednak ruszać…
Ze wspomnianego parkingu trzeba podejść kilkadziesiąt metrów bez znaków na grzbiet, którym przebiegają szlaki żółty i zielony. Rozchodzą się one na krótko, by zejść się znów na Lubomińskim Siodle. Żółty cały czas wiedzie dość wygodną drogą, zielony zaś trawersuje zbocze bardzo pięknego jaru. Ścieżka pełna jest korzeni i zwalonych drzew, a jednocześnie znacznie atrakcyjniejsza. Cały spacer zajął mi (z dłuższym posiadem na szczycie i wejściem na wieżę) niespełna trzy godziny. Pokonałam 7 km i 320 m w pionie.

























Dodaj komentarz