Kalisz
O czym myślałem w Dzień Zaduszny
Uroczystość Wszystkich Świętych, obchodzona 1. listopada jest dniem pamięci o zbawionych i świętych w niebie. A Dzień Zaduszny obchodzony 2. listopada, inaczej Zaduszki, to dzień modlitwy za wszystkich zmarłych, a w szczególności za przebywających w czyśćcu.
Te dni skłaniają żywych do zadumy nad życiem i przywołują pamięć o minionym życiu zmarłych. Tego nie można uniknąć bo media nie dadzą zapomnieć. Często publikują listy znanych zmarłych w danym roku, programy uroczystości na cmentarzach i informacje o miejscach parkingowych przy nich. Nie można przegapić tych świąt. Większość z nas okazuje pamięć o krewnych i znajomych stawiając kwiaty i znicze na grobach
czy uczestnicząc w okolicznościowych mszach.
Cmentarze są ciekawe
Wciągu roku zachęcałem różne osoby do zwiedzania nekropolii. Słyszałem od nich, że cmentarze są dla nich przygnębiające, lub że im na cmentarz się nie spieszy. Nie ukrywam że dla mnie to miejsca bardzo ciekawe.
Interesujące są nagrobki. Od skromnych pagórków z żelaznym krzyżem przez wielkie place przekraczające ponad 20 m kw. do kaplic wielkości prawie kościoła. Jedni umarli, zniknęli z życia niczego nie dokonując. Inni byli patriotami walczącymi o wolność Polski lub tworzyli sztukę czy stawiali wielkie budowle.
Szczątki ludzkie są wszędzie
Strach, jaki ludzie mają w stosunku do cmentarzy, bardzo mnie dziwi, bo można powiedzieć, że szczątki ludzkie znajdują się wszędzie. Jak np. serce Fryderyka Chopina wmurowane w lewym filarze nawy głównej bazyliki Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Albo np. w ołtarzu św. Marii Magdaleny w bazylice katedralnej św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Toruniu znajdują się oszklone szafki na relikwie. Przez okienka widać czaszki z opisami na paskach materiału.
Szczątki ludzkie czy relikwie darczyńców, błogosławionych lub świętych mogą być deponowane w kryptach kościelnych, relikwie na ołtarzu specjalnie oprawione, mogą znajdować się w specjalnych pojemnikach, trumienkach. Grób papieża Jana Pawła II znajduje się w kaplicy świętego Sebastiana w Bazylice Świętego Piotra w Watykanie.
W Kaliszu są trzy nietypowe miejsca pochówku
W Kaliszu mamy kilka nietypowych pochówków, obok których przechodzimy podczas niedzielnych mszy. Znajdują się w katedrze pw. św. Mikołaja Biskupa, w kościele oo. franciszkanów pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika i w kościele pw. św. Józefa i św. Piotra z Alkantary przy klasztorze nazaretanek.
* W katedrze kaliskiej są złożone w złotej trumience szczątki błogosławionego Franciszka Stryjasa (1882-1944). Niewiele pobrano relikwii z jego szczątków. Zrobiły to jakieś parafie i znajomy ksiądz. Franciszek Stryjas, wraz ze 107. męczennikami za wiarę z lat II wojny światowej, wyniesiony został na ołtarze podczas mszy św. beatyfikacyjnej sprawowanej przez Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 roku.
Franciszek nauczał religii dzieci przed pierwszą komunią na tajnych lekcjach. Hitlerowcy przesłuchiwali go w kaliskim więzieniu i zakatowali. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Godzieszach w powiecie kaliskim. Jednak błogosławieni i świeci najczęściej spoczywają w kościołach, katedrach, sanktuariach lub kaplicach klasztornych, czyli w miejscach umożliwiających dostęp do nich wiernym. Dlatego przeniesiono szczątki błogosławionego do kaliskiej katedry i umieszczono w relikwiarzu po lewej stronie kościoła.
* W kościele franciszkanów, w trumience na ołtarzu bocznym, znajdują się relikwie błogosławionej Jolenty (ok.1244-1304). Jej szczątki spoczęły w kościele franciszkanów w Gnieźnie, gdzie po śmierci męża wstąpiła do zakonu klarysek i zmarła. Jolenta była księżna kaliską, żoną Bolesława Pobożnego, z którym w Kaliszu ufundowali katedrę i klasztor franciszkanów. Była również siostrą św. Kingi i babką króla Polski Kazimierza Wielkiego. Jest patronką archidiecezji gnieźnieńskiej, Kalisza, Wielkopolski oraz matek i rodzin.
* Wokół kościoła na Rogatce był cmentarz. Jednak w 1797 r. został zlikwidowany, bo zakazano pochówku w granicach miasta. Szczątki ludzkie zebrano z ekshumowanych grobów i złożono je przy ścianie Kaplicy Żołnierskiej, po lewej stronie wejścia na dziedziniec. W roku 1846 z podziemi kościoła też usunięto wiele trumien, a szczątki pochowano również we wspólnej mogile nad którą ustawiono metalowy krzyż i epitafium:
Tu w objęciach matki ziemi
są złożone kości ludzi
które kiedyś razem z twemi
anioł boży na sąd wzbudzi
dnia 4 maja 1846 r.
Niech odpoczywają w pokoju
Na ścianie, po prawej stronie nawy przy wejściu, jest epitafium z przełomu XVIII i XIX w. z kościotrupem namalowanym na otwieranych drzwiczkach, na których znajduje się spis osób pochowanych w podziemiach kościoła w latach 1686-1839. Spis zawiera ok. 600 nazwisk w porządku alfabetycznym.
Dodaj komentarz