Ryga
Architektoniczny ewenement
Katedra katolicka pw. Świętego Jakuba (łot. Svētā Jēkaba katedrāle) jest rówieśnicą poprzedniej, gdyż wymieniono ją po raz pierwszy w dokumentach w 1225. Na początku XV wieku dobudowano do niej kaplicę Świętego Krzyża. W 1522 r., po nadejściu reformacji kościół ten stał się drugim protestanckim, niemieckojęzycznym w Rydze. Później otrzymali go jezuici i ponownie protestanci. W 1923 został ponownie przekazany katolikom po tym jak ryska katedra stała się luterańską. Wieża tej świątyni ma wysokość 86 m.
Zamek i resztki średniowiecznych umocnień
Niewiele młodsze od katedr są zachowane w mieście zabytki architektury świeckiej. Przede wszystkim Zamek Ryski (łot. Rīgas pils), zbudowany w latach 1330-53 nad Dźwiną przez rycerzy inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego na ich główną siedzibę. Pierwotnie gotycki, w ciągu wieków był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. Obecnie to siedziba Prezydenta Republiki oraz kilku muzeów państwowych. Zachował się również, odrestaurowany, fragment średniowiecznych murów miejskich z dwiema budowlami. W Baszcie Prochowej (Powdeņu tornis) obecnie mieści się Łotewskie Muzeum Wojny.
Natomiast Brama Szwedzka (Zviedru vārti) to jedyna zachowana, z dawnych ośmiu oryginalnych bram wjazdowych do miasta. Tuż obok znajdują się dawne koszary Jakuba (Jēkaba kazarmas), przekształcone w ciąg restauracji oraz sklepów rzemieślniczych.
Tu podpisano Traktat Ryski
Najpiękniejszą jednak, moim zdaniem, zabytkową budowlą Rygi jest Dom Bractwa Czarnogłowych (łot. Melngalvju nams), a właściwie ich para, bo dobudowany do niego jest Dom Wagi, stojące na Placu Ratuszowym vis a vis ratusza. Ogromna większość podziwiających ich piękno nie zdaje sobie jednak sprawy, że jest to… replika.
Dom Bractwa Czarnogłowych jest jednym z symboli Rygi. Wzniesiony na początku XIV wieku, użytkowany był następnie jako siedziba tzw. Bractwa Czarnogłowych – stowarzyszenia skupiającego bogatych i nieżonatych kupców pochodzenia niemieckiego. Jego nazwa pochodzi od patrona stowarzyszenia – św. Maurycego, przedstawianego w ikonografii jako postać o ciemnej karnacji. W dokumentach gmach ten wspomniano po raz pierwszy w 1334 r. jako „Nowy Dom Wielkiej Gildii”. Służył zarówno kupcom, jak i innym obywatelom Rygi. Na parterze i piętrze miał pomieszczenia na spotkania członków gildii kupieckiej. W jego piwnicach był m.in. skład win, w pomieszczeniach na poddaszu przechowywano inne towary.
Była to pierwotnie organizacja typu paramilitarnego, nastawiona na ochronę, a nawet czynną obronę handlowych interesów jej członków. Na przełomie XVI i XVII w. dom został przebudowany uzyskując ceglaną, bogato zdobioną, manierystyczną fasadę na wzór niderlandzko-flamandzkich domów cechowych. Przez długie lata jego wnętrza były najbardziej paradnymi pomieszczeniami w mieście. Bywali w nich carowie rosyjscy, królowie Szwecji, liczni książęta. Od września 1920 r. odbywały się w nim posiedzenia plenarne rokowań pokojowych wojny polsko-bolszewickiej z lat 1919-20.
A 18 marca 1921 został podpisany traktat pokojowy pomiędzy Rosyjską FSRR i Ukraińską SRR a Rzeczpospolitą, kończący tę wojnę. Informuje o tym tablica pamiątkowa znajdująca się na klatce schodowej wewnątrz budynku. Gdyż obecnie w jego wnętrzach znajduje się ekspozycja muzealna. Jak jednak już wspomniałem, gmach ten jest repliką oryginalnego. Podczas II wojny światowej, w czerwcu 1941 r., został on poważnie uszkodzony przez ostrzał wojsk niemieckich. W 1948 roku pozostałe ruiny wysadzono.
Dom Czarnogłowych po pieczołowitej odbudowie
W niepodległej Republice Łotewskiej, w ramach przygotowań do obchodów 800-lecia miasta, postanowiono go odbudować. I w ciągu czterech lat (1995-99) budynek został wiernie odtworzony. Dom Czarnogłowych zbudowany został w stylu gotyckim. We wnętrzu jest Wielka Sala o powierzchni 330 m kw. Została ona przywrócona do dawnej świetności wraz z wszystkimi dekoracjami ściennymi i sufitowymi oraz obrazami. Sąsiaduje z nią Sala Lubeki o powierzchni 120 m kw., zdobiona panoramą Lubeki. Na schodach prowadzących do wielkiej sali znajdują się popiersia wybitnych kompozytorów.
Dodaj komentarz