Kraków
Kaplica bł. Bronisławy na Sikorniku

Podczas budowy fortyfikacji otaczających Kopiec Kościuszki, Austriacy zburzyli kaplicę wraz z pustelnią. Dzięki staraniom Komitetu Kopca Kościuszki, wybudowano nową, istniejącą do dziś.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Barbara Górecka
Kraków. Kaplica bł. Bronisławy na Sikorniku
W 1838 roku rozpoczęto starania o wyniesienie na ołtarze bł. Bronisławy. Sprawą zajęła się ówczesna ksieni Ewa Stobiecka. Wzrastający stale kult został zalegalizowany dekretem papieża Grzegorza XVI. 23 sierpnia 1839 roku uznał Bronisławę za błogosławioną.
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Według legendy, na wzgórzu Sikornik, pośród kilku palących się pochodni ukazywała się błogosławiona Bronisława, jedna z norbertanek z klasztoru na Zwierzyńcu. W 1702 roku, w tym miejscu wzniesiono kapliczkę ku jej czci.

Kiedy dziś wybieramy się na Kopiec Kościuszki, widzimy jak jest otoczony odrestaurowanym fortem. W jednej z jego części zlokalizowana jest kaplica bł. Bronisławy. Obok kaplicy jest ładnie urządzona izba pamięci. Tutaj też przygotowano wystawę stałą – kolumbarium.

Bł. Bronisława, patronka dobrej sławy

Błogosławiona Bronisława jest patronką Zwierzyńca, Krakowa i Polski. Wiedza o świątobliwej norbertance opiera się na podaniach, legendach i tradycji historycznej. Bł. Bronisława, patronka dobrej sławy i cierpiących urodziła się prawdopodobne w 1203 roku, w Kamieniu Śląskim koło Opola. Jej ojcem był Stanisław Prandota herbu Odrowąż, zwany Miłosławem. Matką była Anna z Jaksów, herbu Gryf. Pradziadem Bronisławy był Jaksa Gryfita z Miechowa. Był to rycerz wojen krzyżowych i fundator klasztoru norbertanek na Zwierzyńcu w Krakowie, w latach 1162-64. Kiedy Bronisława miała 16 lat, opuściła dom rodzinny i wstąpiła do klasztoru norbertanek. Życie zakonne wiodła przez 40 lat. W 1224 roku, w czasie zarazy, z wielkim zaangażowaniem służyła chorym, rozdawała leki i ubrania, oraz karmiła głodnych. W 1241 roku na Kraków napadli Tatarzy. Legenda mówi, że wraz z siostrami uciekła w pobliskie gęste lasy. Zakonnice dotarły do skał, które pozamykały się za nimi i przez to je ochroniły. Miejsce ich ukrycia w Lesie Wolskim nazywa się „Panieńskimi Skałami„.

Prawdy i legendy

15 sierpnia 1257 roku, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, Bronisława miała wizję o św. Jacku Odrowążu – dominikaninie, którego legenda wiąże węzłem pokrewieństwa z Bronisławą. Klęcząc w chórze zakonnym ujrzała go prowadzonego przez Matkę Boską do chwały niebieskiej. Chcąc przekonać się, czy św. Jacek faktycznie opuścił ziemię, wraz z dwiema siostrami udała się do klasztoru dominikanów w Krakowie, gdzie zastała braci zakonnych przygotowujących się do pogrzebu św. Jacka.

W ostatnich miesiącach życia bardzo przeżywała wieść o kolejnym najeździe hordy tatarskiej. Martwiła się tym, co miało wkrótce nastąpić. Pewnego dnia udała się na wzgórze Sikornik, gdzie zwykle szukała ukojenia w modlitwie. Tam ujrzała Jezusa Chrystusa z krzyżem w ręku, który ją pocieszył słowami: Bronisławo, krzyż mój jest twoim krzyżem, ale też i chwała moja, twoją będzie chwałą.
Zmarła 29 sierpnia 1259 roku. Kilka miesięcy później, zamarzniętą Wisłę przekroczyli Tatarzy. Miejsce jej modlitw i podobno śmierci, na wzgórzu Sikornik zwanym też Górą św. Bronisławy stało się miejscem kultu i pielgrzymek. Ludzie, którzy w trudnym czasie wojen tatarskich i zamieszek krajowych doznali jej dobroci i opieki, z ufnością wzywali ją o pomoc wierząc, że jest w niebie i oręduje tam za nimi.

Sława w cieniu św. Jacka

W 1594 roku, wraz z rozpoczęciem przez dominikanów intensywnych starań o kanonizację św. Jacka, rosła tez żywa legenda o jej świętości. 17 kwietnia rozpoczęły się uroczystości kanonizacyjne św. Jacka. Rozsławiły one też bł. Bronisławę, a siostry zostały zmobilizowane do szukania jej grobu. Czczono ją przez kolejne wieki, a szczególnie wtedy, gdy kraj nawiedzały klęski żywiołowe i najazdy nieprzyjacielskie.

Poszukiwanie grobu bł. Bronisławy uwieczniono sukcesem 14 października 1604 roku. Za rządów ksieni Doroty Kątskiej przeprowadzono remont kościoła klasztornego norbertanek. W niszy tkwiącej w murach pochodzących z drugiej połowy XIII wieku znaleziono trumienkę ze szczątkami bł. Bronisławy. Przeniesiono ją na nowe miejsce, obok ołtarza św. Anny (później św. Jacka). 3 września 1683 roku, na wzgórze Sikornik pod krzyż, pielgrzymowała królowa Maria Kazimiera (Marysieńka) z synem, królewiczem Aleksandrem i dworem królewskim, aby za wstawiennictwem bł. Bronisławy modlić się o zwycięstwo męża, króla Jana III Sobieskiego w bitwie pod Wiedniem.

Pielgrzymki w czasach zarazy

W 1702 roku, ksiądz Herman Suchodemski, jako proboszcz parafii zwierzynieckiej, wybudował na górze Sikornik kaplicę, w miejscu gdzie stał krzyż. Do kaplicy garnęli się wierni, zwłaszcza w czasie klęsk pomoru. W latach 1703-1839 kapliczka na Sikorniku stała się małym sanktuarium Krakowa. Od 1705 roku zmierzały tu uroczyste procesje z kościoła klasztornego do kaplicy. Brały w nich udział liczne rzesze krakowian i mieszkańców z okolicznych wsi. W 1707 roku straszna zaraza morowa pochłonęła tysiące ofiar, które były wywożone poza Kraków drabiniastymi wozami. Do kaplicy spieszyły liczne pielgrzymki z żarliwą modlitwą o wstawiennictwo. Zaraza wkrótce ustała.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3

Poczytaj więcej o okolicy:

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij