Kijów
Złote kopuły soboru św. Mikołaja

Tego zespołu 15 złotych kopuł o idealnym kształcie cebul, nie widać z żadnej ulicy. Sobór św. Mikołaja Cudotwórcy rzadko jest odwiedzany przez turystów, bo oni po prostu nie wiedzą o ich istnieniu...
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Cezary Rudziński
Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
Świątynia wspaniale wygląda oglądana od strony południowej, z okolic bramy na placyk przed soborem. Ale również z boków oraz z dołu, od strony klasztoru.
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja
  • Kijów. Złote kopuły soboru św. Mikołaja

Kijów ma kolejny obiekt sakralny, którego obejrzenie zalecam wszystkim odwiedzającym to piękne i zabytkowe miasto. Sobór św. Mikołaja Cudotwórcy oraz sąsiadujący z nim żeński, prawosławny monastyr Pokrowski (Opieki Matki Bożej), położone są nieco na uboczu.

Chociaż także w centrum Kijowa, zaledwie dwa przystanki trolejbusowe od placu Lwowskiego, lub trzy, z drugiej strony, od stacji metra Łukjaniwśka. Na bezpłatnym planie ukraińskiej stolicy, który można otrzymać na lotnisku lub w placówkach informacji turystycznej, ich sylwetki dosyć wiernie, chociaż w miniaturach, oddają rzeczywiste kształty obu tych sakralnych budowli. Rzadko odwiedzanych przez turystów, bo po prostu nie wiedzą o ich istnieniu, tym bardziej o oszałamiającym wnętrzu tej, jednej z kilku w mieście, prawosławnych katedr. Ta, podobnie jak sąsiadujący z nią klasztor, należą do Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego.

Łatwo tu trafić

Główne wejście do monasteru, przez bramę wjazdową z kopułką i krzyżem nad nią, nazywaną Świętymi Wrotami, jest z Zaułka Bechtierowskiego. Krótkiej, niespełna stumetrowej uliczki odchodzącej na północ od ul. Strzelców Siczowych (Siczewych strelciw). W miejscu łatwym do zauważenia, gdyż na parterze narożnego domu znajduje się siedziba i duża reklama ukraińskiego oddziału polskiego PZU – Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń.

W zaułku tym jest zaledwie kilkanaście domów, w tym jedna ambasada, a pod ostatnim numerem – 15, jest wspomniane główne wejście do klasztornego zespołu. Natomiast do samego soboru można też dojść równoległą ul. Mykoły Symonenko, przez główną bramę na jego dziedziniec. Mieszkając przez pewien czas w pobliżu podczas pracy w Kijowie, a później zatrzymując się podczas pobytów tu u przyjaciół dosłownie po sąsiedzku, bywałem na terenie klasztorno-soborowym często, od kilkunastu lat obserwując zachodzące w nim zmiany i przeobrażenia.

Fundacja wielkiej księżny Aleksandry

Jest to ponadto pełna kwiatów oraz zieleni oaza ciszy i spokoju, do której nie dociera hałas odległej o rzut kamieniem ruchliwej arterii. Tym razem, po bardzo długiej, jak na mnie, bo blisko trzyletniej nieobecności w Kijowie, zaskoczony zostałem faktem, że klasztorna brama wjazdowa – „Święte wrota”, niemal cała zasłonięta jest od ulicy grubą, niebieską folią. W której jest tylko wąskie, oszalowane deskami, przejście dla pieszych. Trwa bowiem remont ostatniego już obiektu w tym zespole architektonicznym, o stosunkowo krótkiej, bo 130-letniej, ale ciekawej historii. Której ostatnie kilkanaście lat obserwowałem i fotografowałem wielokrotnie.

M.in. przygotowywanie do podniesienia na dawne miejsce ogromnych, gdy oglądało się je na ziemi, zniszczonych przez komunistów kopuł. Jeszcze nie pozłoconych. Budowa monasteru Pokrowskiego w zacisznym miejscu, chociaż blisko centrum miasta, na skraju stoku wzgórza opadającego ku Podołowi, rozpoczęła się w roku 1889. Była to fundacja wielkiej księżny Aleksandry Pietrowny Romanowej (1838-1900), bratowej cara Aleksandra II (1856-81), dziada panującego już wówczas ostatniego z tej dynastii Mikołaja II (1868-1918). Księżna przybyła na to miejsce z pierwszymi mniszkami z Lipek.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3

Poczytaj więcej o okolicy:

Dodano: 24 stycznia 2020; Aktualizacja 3 lutego 2020;
 
Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Doceniają nas!

 

Stowarzyszenie Dziennikarzy Podróżników Globtroter wyróżniło Otwarty Przewodnik Krajoznawczy nagrodą
za najciekawsze publikacje turystyczne w 2019 r.

Cieszymy się!

 

Pisz razem z nami

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij