Niekłań Wielki
Piekło, czyli diabły zmienione w kamienie
Rezerwat Skałki Piekło pod Niekłaniem znajduje się w nadleśnictwie i gminie Stąporków. Utworzony został w 1959 r. aby chronić znajdujące się w tym miejscu bardzo malownicze, a zarazem dosyć osobliwe formacje skalne.
Są to skupiska ostańców „wyrzeźbionych” w trakcie trwających miliony lat procesów erozyjnych piaskowców triasowych i dolnojurajskich. Mają wysokość od 2. do 8. metrów, fantastyczne kształty, m.in. grzyba, maczugi, komina, czy kościelnej ambony oraz piękne zabarwienie.
Osnute są też legendami, co znalazło odzwierciedlenie także w ich nazwie. Związana jest ona z lokalną legendą o diable, który rzekomo ukarał nieposłuszne osobniki swojego gatunku zamieniając je w kamienie. Zaś niektórym oglądającym ten skalny kompleks, dzielący się na dwie części, też kojarzy się on kształtami oraz barwami z piekłem.
Aktualnie dotarcie do rezerwatu jest nieco utrudnione. Wjazd na drogę prowadzącą do podejścia do tych skałek jest bowiem w przebudowie. Powstaje w tym miejscu spory parking, ale na razie nie ma mowy, aby dało się to miejsce pokonać samochodem. Pozostaje więc spacer, około 1,5 -2 km w jedną stronę, na własnych nogach. Na szczęście przez piękny jesienny las.
Warto wiedzieć
Rezerwat ma również przeszłość „wojenną”, związaną z ruchem partyzanckim ZWZ-AK w latach II wojny światowej. W grudniu 1940 r. i lutym 1941 r. żołnierze – dywersanci z tutejszego obwodu pod dowództwem por. Jana Stoińskiego „Górskiego” zorganizowali w pobliżu, a konkretnie na jednej z leśnych polan, placówkę odbiorczą „cichociemnych” – spadochroniarzy Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii, nazwaną „Kosz”. Czekali w niej, jako pierwsi w kraju, na uczestników spadochronowej operacji powietrznej „Adolphus”. Przypomina o tym tablica pamiątkowa ufundowana w 2023 roku przez społeczeństwo powiatu koneckiego.
Dodaj komentarz