Jerez
Wino, konie, flamenco i ciut architektury
Szczególnie godnymi uwagi są obiekty zaprojektowane przez Gustawa Eiffla, konstruktora słynnej wieży w Paryżu, a tu konstrukcji „La Concha” Gonzáleza Byassa z ponad czterema tysiącami łuków, czy piwnicy winiarskiej „Bodega del Tío Pepe”, wpisanej na listę historycznego dziedzictwa Andaluzji, jako reprezentacyjnej dla modernizmu „Docomomo”.
Tańczące konie
Drugą, obok win i lokalnej kuchni wizytówką miasta, są konie rasy andaluzyjskiej, nazywanej też kartuską, bo ich hodowlę rozpoczęli już w średniowieczu mnisi kartuzi w pobliskim klasztorze Santa María de la Defensión. I prowadzili przez kilka wieków, aż do konfiskaty ziem klasztornych w latach 60. XVIII w., kiedy ich hodowla przeszła w ręce miejscowych hodowców. Obecnie w pałacu Recreo de las Cadenas, siedzibie Królewskiej Andaluzyjskiej Szkoły Jazdy (Real Escuela Andaluza de Arte Ecuestre), odbywają się pokazy ujeżdżania „Jak tańczą andaluzyjskie konie”.
W mieście odbywają się też Feria del Caballo (targi koni), jedna z najważniejszych imprez w Andaluzji, o międzynarodowym znaczeniu turystycznym. Odbywają się one od XIII wieku (!), trwają 8 dni. Oprócz prezentacji koni tej pięknej rasy, ich przejazdom i zawodom jeździeckim towarzyszą także śpiewy, tańce, zabawy i oczywiście kuchnia z winami, zawsze obecna na stoiskach targowych. Odbywają się one w różnych miejscach, szczególnie popularne są stajnie Yeguada de la Cartuja, Yeguada Militar oraz Centrum Rozmnażania Koni.
Kultura flamenco
Trzecią wizytówką Jerez jest flamenco. To nie tylko słynny hiszpański taniec, ale zjawisko kulturowe związane z folklorem andaluzyjskich Romów, obejmujące muzykę, śpiew, taniec, strój i zachowania. W 2010 roku flamenco zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Głównym popularyzującym go ośrodkiem jest tu Andaluzyjskie Centrum Flamenco (Centro Andaluz de Flamenco) mieszczące się w XVIII-wiecznym Palacio de Pemartín. Organizowane są tam wystawy, instalacje audiowizualne, są specjalistyczna biblioteka i fonoteka. A niedaleko rozpoczyna się dzielnica Santiago, o najstarszych tradycjach związanych z flamenco. Bielone w niej domy mieszczą liczne peñas flamencas – kluby flamenco.
Dziedzictwo mauretańskie i chrześcijańskie
Ale Jerez to przede wszystkim jedno z ważniejszych i piękniejszych miast prowincji Kadyksu i całej Andaluzji. Łączy dostojność arystokratycznych pałaców z ludowym klimatem typowo andaluzyjskich domostw. Z zachowanymi cennymi resztkami dziedzictwa mauretańskiego. W Alkazarze z XII wieku jest minaret – pozostałość meczetu, ale także kaplica Santa Maria la Real wzniesiona w 1264 r. przez Alfonsa X i łączącą elementy gotyckie z jego pozostałościami. Na zamku wyróżniają się łaźnie pokryte sklepieniami z otwartymi świetlikami. I wieża przyległego, barokowego pałacu Villavicencio.
Najważniejszą budowlą sakralną miasta jest katedra pw. św. Zbawiciela – Catedral de Nuestro Señor San Salvador, dawna kolegiata wzniesiona na miejscu meczetu, a ściślej XIII-wiecznego kościoła postawionego na jego fundamentach. Ten największy kościół w mieście, łączy style gotyku, baroku i neoklasycyzmu, budowano go od roku 1695 do 1778. Jego wieża zachowała styl mudejar. Kolegiatę zbudowano na planie prostokąta z pięcioma nawami o różnej wysokości i zewnętrznymi przyporami oraz ośmiokątną kopułą w centrum. Do rangi katedry podniósł ją w roku 1980 Jan Paweł II.
Złoty Ołtarz i inne kościelne skarby
Szczególnie wart uwagi jest tu ołtarz główny nazywany Złotym (Altar de Oro), gdyż niemal cały pokryty jest tym kruszcem. Z najwyższą na świecie nadstawą ołtarzową (27 m). Bardzo cenny jest obraz Francisco de Zurbarána (1598-1664), jednego z najważniejszych hiszpańskich malarzy barokowych o tematyce religijnej. A także krucyfiks „Cristo del la Viga” z XVI w.
Ważną jest też bazylika Matki Bożej Miłosierdzia (Basílica de Nuestra Señora de la Merced), patronki miasta. Stanowi ona część klasztoru La Merced, katolickiej wspólnoty religijnej założonej w XIII wieku. Najstarsze wzmianki o tym gotyckim kościele sięgają roku 1348, ale jako rok konsekracji obecnego podawany jest 1548. Szczyci się on posiadaniem dziewięciu relikwii. Cenny jest w niej barokowy ołtarz główny wykonany przez wybitnego sewilskiego rzeźbiarza Francisco Dionisio de Ribas (1616-79).
Dodaj komentarz