Metrykę od XV w. posiada Iglesia de San Miguel (św. Michała), zbudowany w stylu izabelińskim, a jego barokowa fasada powstała w latach 1672-1701. Szczególnie warte uwagi są tu ołtarz główny i barokowe retabulum.

U św. Jakuba

Do szczególnie pięknych zaliczany jest, również z XV w., gotycki kościół św. Jakuba (Iglesia de Santiago) z charakterystyczną wieżą dominującą nad dzielnicą. W kościele tym przechowywana jest figura Cristo del Prendimiento (Chrystusa Pojmanego), słynnego „Prendi”, noszonego w procesjach w Wielką Środę z towarzyszącymi śpiewami. Początkowo klasztorny, dominikański kościół Santo Domingo z metryką od XIII w. był jednym z pierwszych zbudowanych poza murami ówczesnego miasta, które otaczają obecnie część starówki.

I u dominikanów

Obok kościoła znajdują się krużganki Santo Domingo (św. Dominika) stanowiące w przeszłości część klasztoru. W 1886 roku ponownie stał się zamieszkanym klasztorem. Dobudowano nowy aneks, aby pomieścić zakonników. Kompleks klasztorno-kościelny Santo Domingo uważany jest za jeden z najcenniejszych przykładów dziedzictwa architektonicznego Andaluzji – jego architektura łączy elementy stylu mudéjar, gotyku i renesansu. Barokowy, z roku 1690, jest ołtarz główny z baldachimem.

Warte dokładniejszego obejrzenia są w kościele dominikanów dwie kaplice. W kaplicy Matki Bożej Pocieszenia znajduje się jej cenna, renesansowa figura, dzieło Pedra Fernándeza de la Zarza z roku 1537. Kaplica Różańcowa jest gotycka, z 1525 r., ale z barokową dekoracją.

Inne kościoły

Dwa zabytkowe kościoły: San Mateo (św. Mateusza) i San Lucas (św. Łukasza) stoją w obrębie średniowiecznych murów starówki. Natomiast kościół pod wezwaniem San Dionisio (św. Dionizego) w stylu mudejar wzniesiono w XV w. na planie bazyliki podzielonym na trzy nawy wysokimi filarami ozdobionymi dekoracjami i ostrołukowymi arkadami. Nawy kończą się apsydami z barokowymi ołtarzami. Ołtarz główny jest z okresu sprzed barokowej przebudowy, a kaplice boczne w stylu barokowym. W kaplicy Chrystusa Wody znajduje się jego wizerunek z XV wieku. Zdobnictwo tego kościoła wykazuje wpływy chrześcijańskie i muzułmańskie (m.in. kapitele kolumn), stanowiąc unikalny przykład tego rodzaju architektury.

Klasztor kartuzów – La Cartuja de Santa María de la Defensión – leży ok. 5 km od centrum Jerez. Założył go w 1463 r. Alvaro Obertosa Valero y Morla, szlachcic z Genui. Portal klasztoru wykonał Andrés Ribery, wybitny XVI-wieczny architekt, który prace nad nim rozpoczął około roku 1570. Klasztor ten słynął z hodowli koni andaluzyjskich, o czym już wspomniałem, i skarbów sztuki, z których najcenniejszy ołtarz główny z obrazami Zurbarána został rozebrany podczas likwidacji klasztoru w XIX wieku, a obrazy trafiły do wielu muzeów i galerii.

A i pałace

Nie brak też w Jerez cennych zabytkowych budowli świeckich. W historycznym centrum stoi ratusz – Casa del Cabildo Viejo, renesansowy pałac zbudowany w 1575. Budowla ta stanowi połączenie loggii w stylu włoskim i fasady w stylu plateresco, hiszpańskiego wczesnego renesansu. A w jego pobliżu stoi budynek rady miejskiej. Wart zobaczenia jest barokowy pałac Domeq i Riquelme. Amatorzy zegarów powinni odwiedzić ich Museo de Relojes.

Przeczytaj także...

Praga. Najpilniej strzeżony skarb Czechów 

Autorka: Anna Gruszczyńska

Według średniowiecznego prawodawstwa czeska korona należała do świętego Wacława. Oznacza to, że król mógł ją od niego jedynie „wypożyczyć” na najważniejsze uroczystości koronacyjne.

Oporów. Pełno duchów w kasztelu na wyspie

Autorka: Małgorzata Raczkowska

Zamek i okalający go park w wiosenno-letnim sezonie bywają sceną rycerskich zmagań i pokazów. Na szturm otoczonych wodą murów może nie ma co liczyć, ale na rycerskie pojedynki i dworskie tańce – na pewno tak.

Nieszawa. Miasto z królewskim rodowodem

Autorka: Wanda Wasicka

Nieszawianie od pokoleń związani z królową polskich rzek. Wisła zaskakuje przybyszów bliskością swojego położenia, bo widać ją u wylotu każdej ulicy miasta prowadzącej na wschód. Miejscowość położona jest w dolinie.