Międzybuż
Zapomniana twierdza kresowa

Dziś Międzybuż leży na Ukrainie i jest zapyziałą, niespełna dwutysięczną osadą typu miejskiego. Jej największą atrakcją są zakonserwowane ruiny (zamek bardzo ucierpiał podczas obu wojen światowych) twierdzy przekształconej w muzeum.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Cezary Rudziński
Międzybuż. Zapomniana twierdza kresowa
Twierdza zajmuje znaczny obszar, mury otaczające ją dookoła sięgają wysokości 21 metrów. Zachowała się również brama twierdzy. A wewnątrz ruiny XVI-wiecznego pałacu w południowo-zachodniej części oraz kaplicy.
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Z betonowego mostu przez rzekę Bużek roztacza się widok na wznoszącą się na wzgórzu za nadrzecznymi łąkami starą kresową twierdzę Międzybuż (Меджибіж). Dziś praktycznie zapomnianą, chociaż odegrała ona znaczącą rolę w naszych dziejach.

Nie była aż tak sławna, jak te w Kamieńcu Podolskim czy Chocimiu. Jej nazwa błędnie pisana jest w niektórych polskich publikacjach, nawet w przewodnikach, Międzybóż. Nie pochodzi ona bowiem od boga, lecz od nazw rzek Boh i Bużek. A niegdyś brzmiała Międzybuże. Most na którym stoję, znajduje się po północno-zachodniej stronie śluz, dzięki którym regulowany jest poziom wody w tej krótkiej, zaledwie kilkudziesięciokilometrowej długości rzeczce, nieco powyżej jej ujścia do Bohu. Stworzony w ten sposób niewielki, wąski ale kilkunastokilometrowy zalew obfituje w ryby. To prawdopodobnie z niego pochodziły te wspaniałe wędzone, które kupowaliśmy w ogromnym wyborze, w sporej blaszanej przydrożnej hali około 2 km wcześniej. Twierdza, początkowo drewniany ruski gród, zbudowana została na wzgórzu w widłach tych dwu rzek.

Rodowód od Latopisu Ipatiewskiego

Pierwsza wzmianka o Międzybużu pojawiła się w Latopisie Ipatiewskim w 1146 roku. Już wówczas był on nieźle umocniony. Zbudowany w strategicznym punkcie, którego znaczenie wzrosło, gdy znalazł się on w rękach najpierw wielkoksiążęcych litewskich, a następnie polskich. Tu zbiegały się bowiem dwa szlaki najazdów tatarskich na kresy Rzeczypospolitej. Międzybuż należał początkowo do Rurykowiczów władających Rusią Kijowską. Od końca XII w. zaś do księstwa Halicko-Wołyńskiego. Później, według źródeł ukraińskich, do Ziemi Bołochowskiej. Głównym zajęciem mieszkańców było rolnictwo. To ich oskarżał i chciał ukarać książę Danyło za zdradę. Zarzucał im, że gdy znaleźli się w jarzmie tatarsko-mongolskim, to… karmili najeźdźców. W obronie rolników stanął podobno legendarny pieśniarz Mitus odmawiając na znak protestu opiewania osiągnięć księcia. Według zapisów niektórych kronikarzy, zapłacił za to głową. Międzybuż nie obronił się przed najazdem Złotej Ordy w 1241 roku, ale po nim został odbudowany i dodatkowo umocniony.

W Wielkim Księstwie Litewskim

Ziemie te, oraz okoliczne grody, zdobył na początku XIII w. wielki książę litewski Olgierd. I przekazał w 1331 roku swoim synowcom, książętom Koriatowiczom. To oni wznieśli na miejscu drewnianego, obronny zameczek kamienny. Po przyłączeniu Podola do Polski, stał się on twierdzą królewską. Oddawany bywał – czytam w obszernym opisie tego miasteczka i zamku w tomie VI „Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” wydanym pod koniec XIX w. – w czasowe władanie tak zwanym nadgranicznym starostom, ludziom rycerskiego animuszu, zawsze gotowym z orężem w ręku na spotkanie nieproszonych gości.

Czytaj dalej - strony: 1 2 3

Poczytaj więcej o okolicy:

 
Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!