Andaluzyjskie, ponad 200-tysięczne miasto Jerez de la Frontera w prowincji Kadyks, znane jest przede wszystkim ze sławnego wina, własnej rasy koni i narodowego tańca flamenco.

Ale też z wielowiekowej, burzliwej historii, zabytków, w tym starówki, oraz regionalnej kuchni. Na tyle ważnej i dobrej, że w 2026 roku Jerez jest hiszpańską Stolicą Gastronomii.

25 wieków historii

Osadę, założyli Fenicjanie i nazwali ją Xera. W Imperium Romanum nosiło nazwę Ceret, później Sèrès. Po jego upadku stało się ważnym ośrodkiem Wizygotów, najeżdżanym jednak przez Maurów (Arabów), z sąsiedniego, opanowanego przez nich Królestwa Grenady. Którzy w 711 roku pod dowództwem Tarika ibn Ziyada w bitwie nad rzeką Guadalete w pobliżu miasta rozgromili liczniejsze wojska króla Roderyka i na pięć i pół wieku zamienili w Scherisch. Aż do roku 1264 roku, gdy król Alfons X Mądry (1221-84) przywrócił je władcom chrześcijańskim i nazwał Xerez (Jerez).

Wokół wina

Miasto intensywnie zaczęło się rozwijać jednak dopiero w XVI w dzięki popularności wytwarzanego w nim wina. Także obecnie wino jest ważnym miejscowym produktem z dwoma szczepami z zastrzeżoną nazwą pochodzenia Jerez: Xérès-Sherry i Manzanilla-Sanlúcar de Barrameda. Tutejsze wina, ich rodzajów jest oczywiście więcej, stanowią ważny element miejscowej kuchni.
Zarówno mięsa, jak i owoce morza oraz ryby, są przyrządzane według miejscowych przepisów: al jerez lub a la jerezana. Najpopularniejszymi daniami są: zupa z pomidorami, tradycyjny chłodnik gazpacho oraz potrawa jednogarnkowa na bazie grochu menudo de garbanzos. Po których podaje się torrijas (smażony chleb moczony w winie) oraz tocinos de cielo – pudding z żółtek.

Konstrukcje Gustawa Eiffla

Tutejsze wina, to nie tylko okazja skosztowania ich „u źródła”, ale także możliwość poznania tradycyjnych i współczesnych metod jego produkcji. I szansz obejrzenia, niekiedy niezwykłych architektonicznie, budowli w których ma to miejsce.

Przeczytaj także...

Praga. Najpilniej strzeżony skarb Czechów 

Autorka: Anna Gruszczyńska

Według średniowiecznego prawodawstwa czeska korona należała do świętego Wacława. Oznacza to, że król mógł ją od niego jedynie „wypożyczyć” na najważniejsze uroczystości koronacyjne.

Oporów. Pełno duchów w kasztelu na wyspie

Autorka: Małgorzata Raczkowska

Zamek i okalający go park w wiosenno-letnim sezonie bywają sceną rycerskich zmagań i pokazów. Na szturm otoczonych wodą murów może nie ma co liczyć, ale na rycerskie pojedynki i dworskie tańce – na pewno tak.

Nieszawa. Miasto z królewskim rodowodem

Autorka: Wanda Wasicka

Nieszawianie od pokoleń związani z królową polskich rzek. Wisła zaskakuje przybyszów bliskością swojego położenia, bo widać ją u wylotu każdej ulicy miasta prowadzącej na wschód. Miejscowość położona jest w dolinie.