Mędralowa
To jest w Koronie, czy nie?
Mędralowa to najwyższy szczyt Grupy Mędralowej, pasma leżącego w głównej grani Karpat, pomiędzy wyższymi od niej grupami Pilska i Babiej Góry.
Od pierwszej oddziela Grupę Mędralowej Przełęcz Głuchaczki (830 m n.p.m.), od drugiej Przełęcz Jałowiecka Północna (998 m n.p.m.). Jej grzbietem przebiega granica polsko-słowacka.
Kłopoty z regionalizacją
Ten niewybitny szczyt, zwłaszcza w porównaniu z potężniejszymi sąsiadami, może być wyzwaniem dla zdobywców Korony Gór Polski. Dlaczego, skoro nie ma go na liście ułożonej w 1997 r. przez powstały wtedy klub jej zdobywców?
Wiąże się to z zawiłościami podziału naszych gór na regiony. Przez turystów Mędralowa zaliczana jest do Beskidu Żywieckiego. To logiczne skoro leży w tym samym grzbiecie głównym i tym samym w głównym wododziale, co sąsiadujące z nią pasma. Tu najwyższa jest Babia Góra. Tymczasem regionalizacja fizycznogeograficzna Polski opracowana przez Jerzego Kondrackiego ostatecznie w 1994 r., zaliczyła Mędralową do należącego do Beskidu Makowskiego pasma Przedbabiogórskiego. Według tego podziału byłby więc to najwyższy szczyt Makowskiego.
Ale zdobywcy Korony postanowili inaczej. Za najwyższy szczyt Makowskiego uznali Lubomir w paśmie Lubomira i Łysiny, które to wg Kondrackiego i zgodnie z turystycznym podziałem gór i przekonaniem, mieści się w Beskidzie Wyspowym. Dopiero przeprowadzona w 2018 r. przez zespół geografów pod kierownictwem prof. Jerzego Solona aktualizacja podziału przeniosła Lubomir do Beskidu Makowskiego i przywróciła Mędralową Beskidowi Żywieckiemu (a ściślej – obecnie Żywiecko-Orawskiemu). Na marginesie dodam, że gdyby wyeliminować oba sporne szczyty, to najwyższa w Beskidzie Makowskim byłaby Koskowa Góra. Niezrzeszeni zdobywcy Korony Gór Polski, dla pewności, że zdobyli najwyższy szczyt Makowskiego, mogą zdobyć i Męderalową, i Lubomir, i Koskową Górę. Bo dlaczego nie? Ja tak zrobiłam.
Przez las i przez hale
Podchodziłam na Mędralową z Zawoi, z przysiółka Czatoża. Szlak żółty wiedzie stąd skrajem Babiogórskiego Parku Narodowego, praktycznie cały czas przez las. Od Przełęczy Jałowieckiej Północnej towarzyszą nam znaki Głównego Szlaku Beskidzkiego. Pierwsze prześwity pojawiają się dopiero na niższym z dwu szczytów Mędralowej (1150 m n.p.m.). Jest to jednocześnie najdalej na północ wysunięty kraniec Słowacji (Modrálová). Po stronie słowackiej są to Oravské Beskydy. Punkt ten zwany jest też Gajdošská strunga (struna dudziarska) w nawiązaniu do tradycji muzykanckich po obu stronach granicy.
Stąd w kilka minut docieramy na Halę Mędralową. Na niej, nieco poniżej grzbietu znajduje się źródełko i bacówka, w której można się schronić w razie złej pogody. Na północ mamy tu ładny widok na otoczenie Kotliny Żywieckiej: Beskid Mały, Pasmo Jałowieckie i najbliższy szczyt – Magurkę. Widoki na południe zarosły, więc tylko w prześwitach między drzewami możemy zobaczyć sylwetkę Babiej Góry. Zachodni skraj Polany to właściwy wierzchołek Mędralowej (1161 m n.p.m.).
* * *
Do Zawoi wracamy przez szczyt Magurki (1114 m n.p.m.), który skusił nas widoczną z Mędralowej rozległą widokową polaną. By nie wracać tą samą trasą schodzimy nieco na północne zbocze i leśnymi drogami docieramy na podszczytową polanę – Halę Kamińskiego. Na szczycie łapiemy czarny szlak, który sprowadzi nas do punktu startu. I zanim znów wejdziemy w las, towarzyszy nam piękny widok na Babią Górę w pełnej krasie.
Warto wiedzieć
Ciekawie brzmiąca nazwa góry ma charakter dzierżawczy. Mędralowa otrzymała ją od niejakiego Mędrali, gospodarza z Przyborowa, dawnego właściciela hali szczytowej. Podobne pochodzenie ma nazwa wspomnianej Hali Kamińskiego. Wywodzi się od zniekształconego nazwiska Kamieński, które jest popularne w pobliskich miejscowościach Przyborów i Koszarawa.
Dodaj komentarz