Słowiński Park Narodowy
Przez las w stronę ruchomych wydm

A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!
Niemal zaraz za zachodnimi rogatkami Łeby zaczyna się Słowiński Park Narodowy. Jeden z 23 istniejących w Polsce, a zarazem należący do najciekawszych także w Europie. Jego głównymi atrakcjami są przede wszystkim ruchome, piaszczyste wydmy, mierzeje, torfowiska, jeziora i plaże.
Do parkowej kasy, bo wstęp do SPN jest płatny, dotrzeć można pieszo pokonując kilka kilometrów, głównie przez las. Ale także elektrycznymi meleksami, a do położonej również na jego terenie wyrzutni niemieckich rakiet, także wodą, pływającym po jeziorze Łebsko stateczkiem białej floty. Jezioro to, o pow. 7,1 tys. ha, oddzielone od Bałtyku mierzeją, jest największe w parku.
Tragedia sprzed ponad 70 lat
Niemal trzykrotnie mniejsze od niego jest następne pod względem wielkości, mające 2,5 tys. ha Gardno, które zapisało się tragicznie w historii polskiego harcerstwa. 18 lipca 1948 roku, w trakcie fatalnie zorganizowanego i nieodpowiedzialnie prowadzonego rejsu dwiema łodziami rybackimi, utonęło 25 łódzkich harcerek oraz cztery dorosłe instruktorki i opiekunki.
W lesie, czyli w borze
W porównaniu z tymi dwoma największymi, następne jeziora są niewielkie. Dołgie Wielkie ma 156 ha, a Dołgie Małe tylko 6,2 ha. Las, przez który prowadzi droga do wydm nie jest specjalnie atrakcyjny – mieszany, stosunkowo młody sądząc po wielkości drzew. Ale to tylko wrażenia przygodnych turystów zdążających trasą do wydm. Na terenie ponad 33,7 tys. ha łącznej powierzchni SPN, w tym 11 tys. ha wód Bałtyku, roślinności jest dużo, a w jego lasach 80 proc. stanowią bory. Szczególnie interesujące są nadmorskie bory bażynowe, z wieloma roślinami określanymi jako pionierskie (m.in. wydmuchrzyca piaskowa, rukwiel nadmorska czy honkenia piaskowa).
Bogata flora i fauna
Na jednej z parkowych tablic informacyjnych edukacyjnych przeczytałem, że trudne warunki panujące na wydmach i stały ruch wielu z nich, wytrzymuje piaskownica zwyczajna. Jest to trawa, która posiada bardzo długie korzenie i stabilizuje wydmy, tworząc warunki dla zakrzewiania się także innych roślin. Według danych SPN, występuje w nim łącznie około 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 glonów i ponad 420 gatunków grzybów. 46 z tych gatunków objętych jest ścisłą ochroną, a 15 częściową. Wśród roślin rzadkich są zarówno krzewy, jak i kwiaty oraz rośliny bezlistne.
Dosyć bogata jest także fauna, z najważniejszymi tutaj ptakami. Doliczono się ich aż 260 gatunków, z czego około 90 tylko przelotnych lub zatrzymujących się na zimowe leża, zaś 170 gatunków ma w parku swoje miejsca lęgowe. Wizytówką i symbolem SPN jest mewa srebrzysta. Ale spotkać w nim można, jak się wie gdzie i kiedy oraz ma cierpliwość do długotrwałego ich obserwowania, także m.in. orła przedniego, orlika krzykliwego, bataliony, kuliki wielkie, bekasy, gęgawy czy puchacze. I wiele innych, których nazwy nic mi nie mówią.
To ja miałem lepszą pogodę na wydmach. Nie było może ciepło, ale jakże pięknie :)