Berlin
Panorama zamiast ołtarza
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!
W nowym gmachu Muzeum Pergamońskiego umieszczono trzy muzea: Kolekcję Starożytności Klasycznych z artefaktami architektury hellenistycznej i rzymskiej, Muzeum Starożytnego Bliskiego Wschodu i Muzeum Sztuki Islamskiej. Znane jest na świecie z imponujących rekonstrukcji zespołów budynków archeologicznych: Ołtarza Pergamońskiego, Bramy Targowej w Milecie i Bramy Isztar z Drogą Procesyjną Babilonu oraz Fasadą Mszatty. Niestety, na możliwość ich ponownego obejrzenia, trzeba jeszcze poczekać co najmniej dwa lata.
Panorama Pergamońska
Jak już wspomniałem, naprzeciwko Muzeum Pergamońskiego na drugim brzegu Szprewy zbudowano Panoramę Pergamońską. Prezentowany jest w niej projekt „Pergamon. Arcydzieła starożytnej metropolii i panorama 360° autorstwa Yadegara Asisi” – z najważniejszymi eksponatami ze zbiorów Kolekcji Starożytności Klasycznych oraz panoramą autorstwa niemieckiego, urodzonego w roku 1955 w Wiedniu, artysty i architekta Yadegara Asisi. Panoram ta przenosi widzów do roku 129 n.e. i pokazuje opisane wyżej starożytne miasto Pergamon w jego rzymskim okresie cesarskim, za panowania cesarza Hadriana (117-138 n.e.). Zostało ono zrekonstruowane i namalowane bardzo szczegółowo.
Do pierwszej panoramy Pergamonu, która powstała w rezultacie współpracy między Kolekcją Starożytności Klasycznych a Asisi już w latach 2011-2012, dodano około 40 nowych scen. Na parterze gmachu wystawiono ok. 80 ważnych dzieł z Kolekcji Starożytności Klasycznych z Pergamonu – w tym największą część fryzu Telephos z Ołtarza Pergamońskiego – opartych na rekonstrukcjach oryginałów. Z wyjątkiem posągu Ateny Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, który został wypożyczony do nowojorskiego Metropolitan Museum of Art, wystawione są wszystkie słynne dzieła z Pergamonu, takie jak tzw. „Piękna Głowa”, kolosalna głowa Heraklesa, portrety królów, Tancerka z Pałacu, Grupa Prometeusza i Atena z Krzyża.
Ogromne malowidło
Można je oglądać przed, albo po zobaczeniu Panoramy Pergamońskiej. Ma ona 30 metrów wysokości i dziesiątki ogromnego, 360° obwodu. Najlepiej zwiedzanie zacząć od góry. Wjechać windą na najwyższe piętro i z niego wejść na górną platformę widokową. Chodząc dookoła panoramy widzi się wówczas z góry, poziomu Akropolu, miasto Pergamon w roku 129 n.e., podczas święta antycznego boga wina – Dionizosa. Liczne budowle, ogromny amfiteatr i tłumy mieszkańców. Natomiast słynny Ołtarz Pergamoński z góry. Z jego prostokątnym dziedzińcem wewnątrz, monumentalnymi schodami oraz płaskorzeźbami.
Oświetlenie Panoramy zmienia się co chwila. Zarówno całości, jak i jej poszczególnych części, jak gdyby o różnych porach dnia, od świtu do nocy. Jest to atrakcyjne podczas oglądania, ale bardzo trudne do fotografowania. Schodząc po schodach można z niższych platform widokowych oglądać z bliska dokładniej jej fragmenty. Panorama, jako synteza sztuk, łączy w sobie wieloletnie badania archeologiczne i architektoniczne z twórczością współczesnego artysty.
Dodaj komentarz