Stara Lubowla
Polonika na spiskim zamku

Zamek lubowelski odegrał wielką rolę w historii Polski. Często tu gościli przedstawiciele rodów królewskich, toczyły się rokowania z Węgrami. Przez pewien czas był nawet symbolem polskości. Tutaj w latach potopu przechowywano klejnoty koronne.
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Barbara Górecka
Stara Lubowla. Polonika na spiskim zamku
W latach 1412-1769 zamek należał do Polski i trwało to 360 lat. W zamku mieszkali polscy starostowie i arystokracja. Często tu gościli przedstawiciele rodów królewskich obydwu narodów. Toczyły się tu rokowania między Polską i Węgrami.
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Stara Lubowla (Stará Ľubovňa) to miasto nad Popradem. Jest jednym z najstarszych na Spiszu Słowackim. Najdawniejsze o nim wzmianki pochodzą z 1292 r.

Historia okolicznych terenów i zamku jest bardzo ciekawa ale i zawiła. Nie sposób w krótkim artykule to wszystko zmieścić, tym bardziej, gdy nie jest się historykiem. Od wielu lat na zamku prowadzone są prace konserwatorskie i z roku na rok jest piękniejszy. Sale wyposażane są w ciekawe eksponaty.

W 1412 roku Stara Lubowla weszła w skład zastawu 16 miast spiskich, które król węgierski Ludwik Luksemburski przekazał Polsce w zamian za pożyczkę. Były to m.in. Spiska Biała, Spiska Nowa Wieś, Spiskie Podgrodzie, Spiska Sobota, Poprad, Gniazda, Podoliniec. Gniazda i Podoliniec traktowano jako ziemie odzyskane. W tym też roku na zamku przez krótki okres mieszkało równocześnie dwóch królów: król Węgier Zygmunt Luksemburski i król polski Władysław Jagiełło. Pożyczka nigdy nie została oddana a miasta zajęli austriacy w 1769 roku.

Zamek lubowelski nie jest ani najstarszym, ani największym na Słowacji. Odegrał jednak wielką rolę w historii i kulturze Polski i Węgier. Był wybudowany jako pograniczna twierdza obronna. Miał chronić tereny północnych Węgier przed zakusami Polaków. Pełnił też ważną rolę w kontrolowaniu osadnictwa na terenach Spisza i Zamagurza oraz egzekwowaniu należnych państwu danin i podatków. Zamek znajdował się na ważnym szlaku handlowym.

W latach 1412-1769 należał do Polski i trwało to 360 lat. W zamku mieszkali polscy starostowie i arystokracja. Często tu gościli przedstawiciele rodów królewskich obydwu narodów. Toczyły się tu rokowania między Polską i Węgrami. Przez pewien czas był symbolem polskości. Tutaj w latach potopu szwedzkiego przechowywane były polskie klejnoty koronne.

W 1553 r. na zamku wybuchł pożar, który zniszczył jego większą cześć. Jan Boner mieszkający wówczas w zamku zaczął przebudowę, modernizację i  ulepszał umacniania. Obecny wygląd zamek zyskał w latach 1554-57. Pracami kierowali architekci z Krakowa. Naprawiono i rozbudowano zamkowe mury. Przygotowano dalsze miejsca na działa. Nad bramą zbudowano mieszkanie kasztelana. Wykonano renowację bram do górnego zamku oraz głównej wieży zamkowej. Zbudowano od nowa rezydencję mieszkalną. Zamek miał swoją warzelnię piwa, piekarnię, stolarnię oraz koszary. Była tu też studnia głęboka na 150 m, w której zamontowano urządzenie do wyciągania wody. Zbudowano też system wodociągów. Po śmierci Bonera prace inwestycyjne szły już dużo wolniej.

Czytaj dalej - strony: 1 2

Poczytaj więcej o okolicy:

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!