Villavicencio
Na kolumbijskim weselu

Na początek toast z błogosławieństwem rodziny i pierwszy taniec młodych. William i Paola kręcą się po sali w rytm merengue, przy akompaniamencie głośnych wiwatów i oklasków. Od jedzenia uginają się stoły...
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na FacebookuPolub ten wpis na FacebookuPolub wpis na Facebooku
Sprawdź nasz Instagram
fot: Anna Kiełtyka
Villavicencio. Na kolumbijskim weselu
Po północy zaczyna się istny karnawał, wszystkie kobiety dostają maski i kwiatowe wieńce, mężczyźni maja brązowo-białe sombrera vueltiao ? charakterystyczne nakrycie głowy dla ludzi z wybrzeża i gwizdki ? hałas zagłusza muzykę.
To już 10 lat! Materiał został zamieszczony w naszym portalu ponad dekadę temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Jedziemy do Villavicencio ? małego miasteczka oddalonego o jakieś 75 km od Bogoty. Nasi znajomi Paola i William biorą tam ślub.

Jeszcze na dworcu zajadamy się bu?uelos ? ciepłymi pączkami w kształcie kuli z roztopionym serem w środku, popijając je kawą. Topi się również mój makijaż, bo od kiedy zjechaliśmy z wysokości stolicy, coraz bardziej doskwiera nam upał tropików.

Ślub odbywa się w kościółku na osiedlu domów jednorodzinnych. Przesyt kiczowatych ozdób świątecznych jest zdumiewający. Chyba najbardziej komiczne są wielkie drogowskazy pokazujące biegun północny wbite w wyschniętą od słońca trawę w prawie każdym ogródku.

Wszyscy goście wraz z młodą parą ubrani są na biało ? panowie również, w kremowe spodnie i tradycyjne koszule z delikatnym haftem. To lokalna tradycja wynikająca z wygody; przy takim klimacie tkwienie w czarnej marynarce byłoby męką. Suknia panny młodej uwydatnia malutki brzuszek ? Paola jest w piątym miesiącu ciąży z Marią Alechandrą. Uroczystość przebiega niezwykle szybko, ja czuje się trochę nieswojo w mojej zielonej sukience wyglądającej jak plama na białej tapicerce, ale William zapewnia, że jestem mile widziana w każdym kolorze.

Na wesele jedziemy do wystawnego klubu na obrzeżu miasta, gdzie kelnerzy witają nas orzeźwiającym sokiem z mango i guanabana (kwaskowaty owoc wyglądem przypominający bakłażana tyle ze z małymi kolcami). Na początek toast z błogosławieństwem rodziny i pierwszy taniec młodych. William i Paola kręcą się po sali w rytm merengue, przy akompaniamencie głośnych wiwatów i oklasków. Od jedzenia uginają się stoły, jest między innymi tłusta zupa wołowa z mnóstwem warzyw i kolendrą, olbrzymie ilości mięsa wieprzowego z ziemniakami, ryby z patasami ? zielonymi smażonymi bananami, a na deser gumowaty biały ser polany syropem klonowym. Parkiet na świeżym powietrzu  jest cały czas zapełniony, goście wiją się w rytmach salsy przygrywanej na żywo przez rewelacyjny zespół. Nad głowami co jakiś czas przelatują kolorowe papugi i tukany. Jako jedyny obcokrajowiec na weselu cierpliwie uczę się kroków salsy. Po północy zaczyna się istny karnawał, wszystkie kobiety dostają maski i kwiatowe wieńce, mężczyźni maja brązowo-białe sombrera vueltiao ? charakterystyczne nakrycie głowy dla ludzi z wybrzeża i gwizdki ? hałas zagłusza muzykę. Przy kolejnych toastach aguardiente zostaję przestawiona niezliczonym kuzynom, ciotkom i wujkom. Wszyscy rzucają się w wir tańca ? szaleństwo!

Przy dobrej zabawie czas biegnie szybciej i niestety po paru dniach nadchodzi pożegnanie, William i Paola wracają do Sydney, a my jedziemy do Barrancabermeja ? rodzinnego miasta Aleidy.

Poczytaj więcej o okolicy:

 

Komentarze: 1

    iiiz, 4 lutego 2019 @ 22:38

    Jaka jest tradycja dawania prezentów na kolumbijskim ślubie?

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!
Zamknij