Jedna z największych atrakcji parku narodowego jest Kamara toy Koraka (Kamara tou Koraka) naturalny most skalny przewieszony na skraju wysokiego klifu, na wysokości 15 metrów nad wodą. Szeroki jest na 7 metrów.
Agia Thekla (Ayia Thekla) jest tak naprawdę nowym dość (zabudowywanym od końca lat 90. ubiegłego wieku) resortem hotelowym leżącym na zachodnich przedmieściach znanego cypryjskiego kurortu Agia Napa. Nowoczesne willowe osiedla ciągną się na przestrzeni kilku kilometrów wzdłuż wybrzeża.
Wypoczywać tu można jeżeli nie „na okrągło”, to przynajmniej od wczesnej wiosny do później jesieni. Te walory Hammametu są powszechnie znane. Przy okazji warto zapoznać się także z miejscowymi zabytkami. A jest ich sporo.
Był tu niewielki kościół oraz 1-2 piętrowe domy. W 1956 roku powstał plan zagospodarowania przestrzennego tego miasteczka i wybudowania dużego ośrodka wypoczynkowego. I rozpoczęła się budowa wieżowców i innych obiektów turystycznych.
Hiszpańska Tabarka słynie z rezerwatu marynistycznego, krystalicznie czystego morza, terenów do nurkowania, bliskiej odległości od lądu oraz – dobrej reklamy i świetnej organizacji rejsów turystycznych.
Dominantami starówki są, doskonale widoczne zarówno od strony morza jak i z murów obronnych, cytadela i meczet Al-Jazzara. Obie zbudował Ahmed Pasza nazywany al-Jezzarem – Rzeźnikiem.
Mieszkańcy miasta położonego wzdłuż szerokiej, piaszczystej plaży, w znacznej części na wysokim klifie, malowali swoje domy w ten sposób dlatego, aby rybakom łatwiej było odszukiwać to miejsce w drodze powrotnej z połowów.
Miasto zaś nieźle rozwijało się do momentu wybudowania w 1933 r. portu w Hajfie. W 1947 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyznało Akkę państwu arabskiemu, ale po I wojnie izraelsko-arabskiej (1948 r.) Izrael włączył ją do swojego państwa.
W roku 1960 Cypr uzyskał niepodległość. Pomnik Pamięci i Honoru upamiętnia lądowanie bohatera narodowego Cypryjczyków, generała Givasa w 1955 roku. Pawilon obok mieści statek i kolekcję zdjęć z tego czasu.
Jest to w moim odczuciu niesamowite miejsce i chciałabym tam kiedyś wrócić. To wyspa przy na wschodnim brzegu południowego cypla Peloponezu. Nazwę zawdzięcza jedynej drodze którą można się na nią dostać.
