Rynek w Olecku nazwany Placem Wolności o wymiarach 225 x 215 x 228 x 255 m. rozplanowany jest według zasad urbanistyki średniowiecznej i uznawany był za największy w państwie pruskim, a później niemieckim.
Na pokonanie kilometrów trzeba się przygotować planując zwiedzanie Ermitażu. W muzeum pokonuje się kilometry. Gigantyczna kolekcja sztuki składa się z 3 mln eksponatów, rozlokowanych w 350 pomieszczeniach w pięciu pałacach.
W najpiękniejszych miejscach urządzono punkty widokowe. Najciekawsze miejsca łączą świetnie utrzymane szlaki turystyczne. Do wielu z nich dostęp ułatwiają fantazyjnie poprowadzone wąskie i wiodące skrajem urwiska drogi, do innych kolejki linowe.
Jednym z ciekawszych zabytków macedońskiego prawosławia jest leżący nad Jeziorem Ochrydzkim, na jego skalistym brzegu, monastyr Kališta. Składa się on z trzech cerkwi. Najstarsza, z XIV wieku, znajduje się w jaskini.
W średniowieczu Šamorin był nawet centrum gospodarczym wyspy, największej rzecznej w Europie. Dunaj, którego główny nurt zmieniał się od XVII w., wpływając przez Bramę Devińską, tworzy z Małym Dunajem obszar o powierzchni dwu powiatów.
Region słynie z pereł ochrydzkich. Są one sprzedawane niemal w każdym turystycznym miejscu. Choć to są sztuczne perły jednak ceni je sobie nawet królowa Elżbieta, żony ambasadorów i polityków, ceni je sobie i moja żona...
Z minionej historii zachował się, przebudowywany zamek oraz podziemny średniowieczny kanał łączący jeziora: Ryńskie i Ołów z różnej wysokości poziomami wody, której przepływ wykorzystywano w krzyżackim młynie.
Spacer po Parku Archeologicznym Neapolis, wśród swobodnie bujającej roślinności i bieli wapiennych skał to spacer w przeszłość Syrakuz, miasta uważanego przez starożytnych za najpiękniejsze i najpotężniejsze.
Dziwnie brzmiąca nazwa Kukkónia pochodzi od naśladowania przez tutejszych średniowiecznych mieszkańców kumkania popularnych żab, zwanych tu czerwonobrzuchymi (kunka červenobrucha), którym ostrzegali się przed najeżdżającymi wyspę Tatarami.
Nazwa tego pięknego miasta wywodzi od nazwy osady założonej w tym miejscu przez Słowian połabskich. XI-wieczna nazwa Liubice – uczeni są co do tego zgodni – ma bliski związek z naszym dzisiejszym słowem „lubić”.
