O tym sławnym artyście, którego Słowacy wybrali Osobowością Tysiąclecia, wiadomo niewiele, mimo iż stworzył dzieła wiekopomne. Znany jest tylko z imienia z dodaną do niego nazwą miasta w którym tworzył w latach 1506-37.
Ludwika XVI ścięto 21 stycznia 1793 roku o godzinie 10.22. Nie zdążył przemówić do ludu, werble zagłuszyły jego słowa. Dziś nie ma już śladu po gilotynie, ale dyskretnie, rokrocznie, zbierają się w tym miejscu zwolennicy monarchii...
Dziś to miasto położone między Walencją i Alicante, największe w regionie centrum handlu i turystyki, w przeszłości, zwłaszcza w wiekach XV-XVI było prężnym ośrodkiem kulturalnym z własnym uniwersytetem oraz centrum handlowym.
Nad miastem górują nieźle zachowane ruiny wspomnianego średniowiecznego Castillo wzniesionego na szczycie niedostępnej góry. Roztacza się z niego wspaniała panorama miasta i jego okolic.
28 listopada, na kilka dni przed wielką bitwą pod Austerlitz do budynku poczty pozořickiej dotarł z rekonesansem sam Napoleon. Spotkał się tutaj z Muratem i przez moment tutaj właśnie znajdował się sztab cesarski.
Wszyscy obowiązkowo robią sobie sesję fotograficzną na tle błękitnego lub rozgwieżdżonego nieba. Warto zostać do późnych godzin wieczornych, wtedy większość turystów znika, zostaje cisza i chęć do zadumy i modlitwy.
W roku 1960 Cypr uzyskał niepodległość. Pomnik Pamięci i Honoru upamiętnia lądowanie bohatera narodowego Cypryjczyków, generała Givasa w 1955 roku. Pawilon obok mieści statek i kolekcję zdjęć z tego czasu.
Na Litwę kilkaset rodzin Karaimów z Krymu i jego okolic sprowadził, za ich zgodą (wraz z krymskimi Tatarami), W. Ks. Witold. I osiedlił w latach 1397-1398 r. w Trokach między dwoma zamkami, na tej samej ulicy nazywanej obecnie Karaimską.
Dzisiaj z powodu legendy hrabiny Cosel do zamku w Stolpen przybywają corocznie tysiące turystów. Na drugim piętrze baszty zwanej „wieżą Cosel”. zrekonstruowano wnętrza komnat, które zajmowała najsłynniejsza więźniarka.
Przysypane śniegiem rzeźby, bydlęce wagony którymi wywożono zesłańców i inne akcesoria „realnego komunizmu” w tej pustce, gdyż zwiedzających jest obecnie mało, są nie tyle skansenem, co śmietnikiem epoki.
