Nie wiadomo w jakich okolicznościach, czy po pożarze, czy też wskutek zestarzenia się kościoła drewnianego, dziedzic dóbr sterdyńskich i starosta sulejowski oraz poseł ziemi drohiczyńskiej Antoni Ossoliński rozpoczął w 1778 roku budowę murowanego kościoła parafialnego w stylu późnobarokowym.
Miechów nie bez powodu nazywany jest „polska Jerozolimą”. Pielgrzymi często na kolanach przechodzą wokół Grobu, dotykając kamienia z Ziemi Świętej, znajdującego się na ścianie kaplicy.
Podstawą przebudowy pałacu w stylu klasycystycznym, był najprawdopodobniej jeden z projektów, ściślej szkiców, pałacyku do warszawskich Łazienek dla królewskiej siostry Izabelli Branickiej, wykonanych w 1783 r. przez architekta Jakuba Kubickiego.
Pomysł jej zbudowaniabył paryską inspiracją. W 1889 r. grupa członków Klubu Czeskich Turystów wybrała się na Światową Wystawę do Paryża. I tak zachwyciła ich wieża Eiffla, że postanowili wybudować taką w Pradze.
Budowla jest w tak zwanym stylu józefińskim. To styl oparty na austriackich urzędowych wzornikach. Zewnętrzna bryła miała mieć prostą formę i nie mieć dekoracji. Przepisy te dotyczyły budowli sakralnych wznoszonych na terenie cesarstwa przez innowierców.
Masada, świadek tej historii, stoi niewzruszenie do dziś, co roku odwiedzana przez setki zwiedzających. A młodzi izraelscy rekruci przysięgają na jej szczycie, że twierdza nie padnie po raz drugi.
Miejsce to ma wielowiekową historię związaną z klasztorem norbertanów. Ich klasztor, później opactwo Klašterni Hradisko położone na obrzeżach Ołomuńca, założony został już w roku 1078. A sąsiednie, należące do niego tereny, porastały lasy...
Kościół jest unikalny w całej swojej substancji: wybudowany w końcu XVI stulecia, wyposażony w pierwszej połowie XVII w. w stylu późnego renesansu (manieryzmu), widzimy dzisiaj właściwie bez większych zmian.
Hagia Sophia uważana jest za najwspanialszą budowlę pierwszego tysiąclecia naszej ery. Powstała na miejscu dwu wcześniejszych świątyń chrześcijańskich wzniesionych na północ od Wielkiego Pałacu cesarzy rzymskich i bizantyjskich.
Cesarz zamieszkał w pokoju zamku krzyżackiego na pierwszym piętrze. Kwaterował tutaj od 21 lutego do 1 kwietnia. Przez te tygodnie Ostróda była centrum politycznym i wojskowym Europy.
