-
Reszel
Ostatnia czarownica i próba glampinguCzy rzeczywiście więc była czarownicą? A może nieszczęśliwie zakochana kobieta cierpiała na zaburzenia psychiczne lub została niesłusznie oskarżona?
-
Budapeszt
Pomnik rozebrany i… zrekonstruowanyTu w Budapeszcie był wyjątkowy przypadek. W latach 2000-02 pomnik żołnierzy radzieckich został tymczasowo rozebrany, bo pod placem budowano parking podziemny. Następnie obelisk zrekonstruowano.
-
Chełmiec
Drogą krzyżową do niby-ruinyW wyniku pomiarów z 2020 r. Chełmiec skurczył się o 19 m. Skąd aż taki błąd? Popełnili go jeszcze w XIX w. niemieccy geodeci – założyli punkt triangulacyjny na tarasie wieży widokowej. A polscy kartografowie przenieśli dane z dawnych map.
-
Hranice
O poszukiwaniu dna i przekraczaniu granicRzeczywista głębokość wciąż pozostaje zagadką. Krążą legendy, że nie ma dna. Stojąc nad przepaścią, patrzymy w głąb miejsca, którego człowiek wciąż nie potrafi do końca zmierzyć.
-
Cadaques
Ulubione miasteczko Salvadora DaliCadaques odwiedzają licznie głównie jednodniowi turyści. Ale nie brak również chętnych na dłuższe wypoczynkowe pobyty, gdyż jest to świetny punkt wypadowy w malownicze miejsca na półwyspie i całym wschodnim wybrzeżu.
-
Borowa
Po „drodze przez mękę” widoki z wieżyPo pokonaniu 90 schodków wijących się spiralnie wychodzimy na wysokość 15 m. nad poziom gruntu, gdzie znajduje się taras widokowy. Nawet przy nienajlepszej pogodzie zobaczymy Góry Kamienne, Sowie, Masyw Ślęży a może i więcej.
-
Brno
Powolna podróż przez kolejne epokiBrno można zwiedzać na dwóch poziomach. Pod historycznym centrum rozciąga się sieć średniowiecznych piwnic, magazynów, studni i schronów. A miastem dominuje potężna twierdza Špilberk, którą nazywano “więzieniem narodów”.
-
Waligóra
Sapiąc, z pokorą, na szczytNie ma tu jednej drogi, bo każdy w lesie wydeptuje własne zakosy. Wystające kamienie, gołe korzenie, które czasem służą wsparciem dla nóg i rąk, wreszcie luźne, osypujące się kamyczki, mielące się pod nogami...
-
Kaliskie
Grzyby, grzybki… GrzybobranieW lesie można obserwować nadchodząca zimę po odlatujących ptakach ale i po rosnących grzybach. Takim przykładem późnych grzybów są np. podgrzybki na grubej nóżce i z ciemnobrązowymi łebkami.
Zapal świeczkę…
To dni w naszym kraju niezwykłe. Odwiedzamy groby bliskich, palimy świeczki znanym i nieznanym. Zaciągamy honorowe warty i odkrzaczamy zapomniane mogiły. Zapraszamy też na wirtualną wycieczkę po wielkich nekropoliach i maleńkich cmentarzykach. Opisaliśmy tu dla Was ponad 360 ciekawych miejsc.
Gdy Paweł I odmówił finansowania budowy Odessy, kupcy – to chyba wówczas narodzili się „Odiesity” – wysłali carowi kilka wozów pomarańczy. Były one wówczas rarytasem, owocem egzotycznym ulubionym przez imperatora...
Od węzła szlaków przy Łomnickim Stawie wchodzim na szlak niebieski. Po lewej zostawiamy budynki obserwatorium astronomicznego. Jest to placówka Słowackiej Akademii Nauk, kiedyś najpoważniejsza tego typu w Europie.
W samolocie uprzykrzali nam życie dwaj pijani nieszczęśnicy – jak podejrzewałyśmy. W rozmowie z pilotem dowiedziałyśmy się jednak, że byli wprost przeciwnie – szczęśliwcami, którzy jechali do domu w Brazylii by roztrwonić zarobione pieniądze...
Sándor Márai, węgierski powieściopisarz i eseista, urodzony w Koszycach, uważany jest za pisarza tego miasta, o którym pisał symbolicznie. Porównywany bywa pod tym względem z Franzem Kafką.
Roboty przy budowie kolejki na Łomnicę naruszyły stabilność dna i przyczyniły się do ucieczki wody. Po 1958 roku próbowano je uszczelnić. Nic to jednak nie dało. Są lata, kiedy w jeziorze nie ma w ogóle wody i wtedy widok jest przerażający.
Skały, ostańce, jaskinie, jeziorka ukrywają się wśród lasów liściastych i borów sosnowych. Utworzono tu dwa rezerwaty przyrody. Wejście jest dosyć dzikie. I w tym również tkwi urok tego miejsca. Jest pięknie.
Odessa to niepowtarzalny konglomerat kultur. Mieszkają w niej Odiesity, jak nazywają się zarówno jego rdzenni mieszkańcy, jak i ci przybysze, którzy po wielu latach mieszkania tu przejęli zwyczaje i ducha tego miasta.
Wokół jeziora utworzono trzy strefy ochrony. Nie można się tu kąpać, ani korzystać z jednostek pływających. To bardzo denerwujące. Amatorzy „mokrych stóp” mogą potaplać się w skromnych zasobach Raby poniżej zapory.
Oglądać można by to godzinami podziwiając poszczególne płaskorzeźby, ich fragmenty i detale. O fotografowaniu, dla którego warunki w tych miejscach świątyni okazały się fatalne, nie wspominając.
Od XVIII wieku Dobczyce zaczęły rozwijać się poza murami starego miasta. Było to tak zwane Przedbronie. Budowano się też w dolinie Raby, u podnóża wzgórza zamkowego. Tu jest współczesny rynek.
