Współczesna armeńska stolica z głównym placem Republiki oraz centrum otoczonym kręgiem bulwarów z szerokim pasem zieleni, to rezultat dwu głównych przebudów, podczas których wiele starych budynków zniknęło.
Czersk upodobała sobie Bona bardziej niż inne polskie ponure zamczyska. I, jak to miała we zwyczaju, zaprowadziła nowe porządki: na stokach zamkowego wzgórza uprawiała winorośl, a w przyzamkowym ogródku zapuściła marchewki, pietruszki, pory, selery – słowem – włoszczyznę.
Ormianie wywodzą się od Hajka, prawnuka biblijnego Noego, którego arka miała osiąść po potopie na zboczach góry Ararat. Mimo iż odległa o kilkadziesiąt kilometrów od stolicy, widoczna jest z niej, zwłaszcza rano w pogodne dni.
Przetrwał II wojnę i alianckie naloty na Lipsk. W 1968 roku Biuro Polityczne KC SED pod przewodnictwem Waltera Ulbrichta zdecydowało o rozbiórce kościoła św. Pawła. Nie pasował do uniwersytetu im. Karola Marksa.
Potężna plenerowa impreza kulinarna na zamku to jedyna taka w tej części Polski. W poprzednim roku laureatami kulinarnych zmagań były takie przysmaki, jak szynka pieczona w chrzanie, chołodziec litewski czy sucharki cynamonowe.
Wokół portu ulokowało się centrum miasta. Przy głównym deptaku jest wiele kawiarni, restauracji, sklepy spożywcze, targ owocowo-warzywny. Jest poczta, apteka, ambulatorium, kościół. Miasteczko zachwyca przepięknymi budynkami.
Najważniejszym miejscem w klasztorze jest kościół, gdzie w złoconym ikonostasie umieszczona jest cudowna ikona. Wierni rządkiem przesuwają się wzdłuż ikonostasu, w szczególny sposób adorując cudowną ikonę prosząc Matkę Bożą o liczne łaski.
Plaża znajduje się około półtora kilometra od centrum miasta Bol. Niezalesiony odcinek plaży, charakterystyczny róg wchodzi bezpośrednio w morze i ma 150 metrów długości. Woda jest krystalicznie czysta o turkusowym zabarwieniu.
W domu Melanchtona, oraz w dobudowanej do niego bardzo współczesnej plombie, urządzono muzeum. Początkami swymi sięga ono 1897 r. Dziś muzeum się rozrosło, ma nowoczesny multimedialny charakter, a jego przekaz adresowany jest przede wszystkim do dzieci.
Lipce Reymontowskie drugi człon nazwy zyskały oficjalnie dopiero w 1984 r. To na pamiątkę autora „Chłopów” – rzecz jasna. Wcześniej nazwa ta odnosiła się jedynie do wybudowanego w czynie społecznym w 1945 roku przystanku kolejowego.
