Krosno przeżywało też wojny i powstania, rozwój przemysłu naftowego, lotniczego i szklarskiego. A współcześnie radzi sobie zupełnie nieźle, co dokładnie widać gdy zwiedza się to urocze, zadbane miasto.
Od wielu wieków kopiec służył jako punkt obserwacyjny w systemie obronnym Ziemi Przemyskiej. Jest to najlepszy punkt widokowy na Przemyśl i daleką okolicę. Według legendy, kopiec usypali Tatarzy jako mogiłę poległego chana.
Popularny dziś w Krośnie cel turystyczny, dzwonnica, wzniesiona została, jako samodzielna budowla, w odległości kilkunastu metrów od fary, przy jednej z głównych, także wówczas, ulic wychodzących z rynku. W odległości kilkudziesięciu metrów od niego.
Pod krzyżem leży, oparta o niego, kamienna tablica informująca, że to cmentarz z 1915 roku. Gdyby nie ona, trudno by się tego domyśleć. Bo są tu wyłącznie tablice upamiętniające poległych w czasie II wojny światowej. Skąd się tu wzięli? Z Warszawy.
Do dębu można dojść od stacji kolejowej Bagicz. Jest tu mały parking i tablice informacyjne z mapą. Znaki niebieskiego szlaku prowadzą stąd do Bolesława (1,2 km). Dalej można jeszcze powędrować tym samym szlakiemw głąb lasu, gdzie rośnie nieco młodszy dąb Warcisław.
Jeszcze nie tak dawno miejsce po dawnej starówce mogło budzić jedynie tęsknotę za tym, co przestało istnieć. Dziś spod hałd ziemi wyłoniły się ruiny starych kamienic, bruki uliczek i chodniki, a część obiektów twierdzy została odrestaurowana.
Co rusz to widać odrestaurowane mury. Na górze, na płaskim terenie postawiony jest kamienny ołtarz polowy. Wokół stoją także kamienne bloki stacji Drogi Krzyżowej. W najwyższym miejscu wznoszą się trzy drewniane krzyże. Zapisy historyczne podają, że tu był drewniany gród...
Dopiero w 2010 roku zamek odzyskał dawny blask. Otacza go piękny park a w nim staw z łabędziami i kaczkami. Jest też ładna aleja lipowa. Doskonale wkomponowany w naturalny krajobraz park jest piękny o każdej porze roku.
Zachodnią pierzeję rynku zajmuje ratusz. To ładny biały budynek ze smukłą wieżą i arkadowymi podcieniami. Budynek jest repliką siedziby starosądeckich władz, której budowę zaczęto na początku XIX wieku. Po pożarze nigdy budowli nie dokończono.
Pierwsza wzmianka o istnieniu cerkwi św. Onufrego zawarta jest w dokumencie Kazimierza Wielkiego z 1367 roku. Cerkiew była wielokrotnie niszczona przez najazdy. Pełniła funkcję obronną. Całość otaczał mur ze strzelnicami.
