Po obejrzeniu pierwszej ekspozycji Muzeum Sztuki Nowoczesnej wrażenia mam dalekie od entuzjazmu. Jednak, pomimo mojego sceptycyzmu w ocenie ekspozycji, na pytanie: czy warto ją zobaczyć? Odpowiadam: zdecydowanie tak!
Kaliskie mury miejskie miały wysokość od 4 do 6 m, a ich grubość sięgała 1,8 m. Było w nich 15 baszt i cztery bramy. Pozostało sporo fragmentów fortyfikacji. Aby je obejść podczas jednego spaceru pokonamy ok. 2 km.
Posiadłość powraca do dawnej świetności. Pałac, jako perła Krajny, po wielu latach burzliwej historii na nowo służy jako miejsce spotkań rodzinnych, towarzyskich i biznesowych.
Część grobowców przy murze oddzielającym cmentarz ewangelicki od katolickiego ma wspólną kryptę, nie przedzieloną wewnątrz murem. Są to miejsca pochówku tych samych rodzin, których członkowie byli różnych wyznań.
Dlaczego znakiem rozpoznawczym marki Wedel jest chłopiec siedzący na zebrze? Chcąc poznać odpowiedzi na to i wiele innych pytań, warto porozmawiać na miejscu z przewodnikiem.
W roku 1870 w Kaliszu zamieszkiwało około 1200 osób narodowości rosyjskiej. Liczba ta wzrastała z czasem aż do ponad 5 proc. mieszkańców miasta. Toteż w roku 1875 władze rosyjskie rozpoczęły budowę soboru prawosławnego.
Wszystkie trzy atrakcje zwiedziłam podczas niedzielnego popołudnia. Ze względu na stosunkowo niewielką odległość bez problemu można pomiędzy nimi spacerować.
Grudniowa wizyta w trzech gdyńskich atrakcjach zajęła mi około sześciu godzin. Krótki wyjazd potwierdził, że jest w niej co robić również poza sezonem. Zachęcam do eksplorowania gdyńskich zakątków o każdej porze roku!
Całość oświetlona jest tysiącami lampek, z kilkoma wielobarwnymi choinkami i innymi dekoracjami. W porównaniu z rokiem ubiegłym nie ma jednak witających gości świetlnych napisów „Wesołych Świąt”...
Od XVII w. miasteczko było niewielkie, ale wielonarodowe z ludnością polską i żydowską, która w 1827 r. stanowiła około 27, ale z czasem przekroczyła 60 proc., oraz z mieszkańcami pochodzenia niemieckiego i rosyjskiego.
